கெத்செமனே:

ஆத்துமாவின் இருண்ட இரவில் தேவ-மனிதனின் கீழ்ப்படிதல் – போதகர்.ஸ்காட் ஏனியல்

நீங்கள் எப்போதாவது சோர்ந்துபோய், எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடலாம் என்று சோதிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? உங்கள் மனதில் தெரிந்த சத்தியம் நிஜ வாழ்க்கையில் சோதிக்கப்படும்போது, உங்கள் ஆத்துமாவை நசுக்குகிற கடுமையான அழுத்தத்தால் நீங்கள் எப்போதாவது திகைத்துப் போயிருக்கிறீர்களா? இருள் மற்றும் அழுத்தத்தின் இத்தகைய அனுபவங்கள்—அதாவது ஆவிக்குரிய சோர்வு—வரலாறு முழுவதும் தேவனுடைய மக்களின் வாழ்க்கையின் அடையாளமாக இருந்துள்ளன. பியூரிட்டன்கள் இந்த अनुभवங்களை “ஆத்துமாவின் இருண்ட இரவு” (The Dark Night of the Soul) என்று அழைத்தனர்.

சங்கீதங்கள் இத்தகைய ஆவிக்குரிய ஒடுக்கத்தின் வெளிப்பாடுகளால் நிறைந்துள்ளன. சங்கீதம் 55-ல் தாவீது கூறுவதைக் கேளுங்கள்: “என் இருதயம் எனக்குள் வேதனைப்படுகிறது; மரண பயங்கரங்கள் என்மேல் விழுந்தது. நடுக்கமும் பயமும் என்னைப்பற்றியது, நடுக்கம் என்னை மூடியது… ஆ, எனக்குப் புறாவைப்போலச் சிறகுகள் இருந்தால், நான் பறந்துபோய் இளைப்பாறுவேன்! இதோ, நான் தூரத்தில் அலைந்து திரிந்து, வனாந்தரத்திலே தங்குவேன். பெருங்காற்றுக்கும் சூறாவளிக்கும் தப்பியோடி, சீக்கிரமாய் அடைக்கலம் புகுவேன்” என்று கதறுகிறார். நீங்கள் மிகவும் சோர்ந்துபோய், எல்லாவற்றிலிருந்தும் தப்பித்தோட விரும்புகிறீர்கள். தாவீதும் அப்படித்தான் உணர்ந்தார்.

கெத்செமனே தோட்டத்தில் இயேசுவும் இப்படித்தான் உணர்ந்தார். இராப்போஜனம் முடிந்துவிட்டது. இயேசு தனது இறுதி உபதேசங்களைத் தனது சீஷர்களுக்குக் கற்பித்து முடித்து, இப்போது தனது நெருங்கிய நண்பர்களை நகரத்திற்கு வெளியே, கீதரோன் பள்ளத்தாக்கைக் கடந்து, அவர் வழக்கமாக ஜெபம் செய்யும் ஒலிவ மலையின் பழக்கமான சரிவிலுள்ள ஒரு தோட்டத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார். இங்கே இந்தத் தோட்டத்தில், இயேசு ஆத்துமாவின் இருண்ட இரவை அனுபவிக்கிறார்—அவர் இரத்தத்தின் துளிகளாக வேர்க்கும் அளவுக்குக் கடுமையான மனவேதனையின் பாரத்தை உணருகிறார். லூக்கா 22:53-ல் அவர் கூறுவது போல, “இது உங்களுடைய வேளையும் அந்தகாரத்தின் அதிகாரமுமாய் இருக்கிறது” என்பதில் ஆச்சரியமேதுமில்லை.

இத்தகைய கடுமையான அழுத்தத்தைத்தான் இயேசுவின் சீஷர்களும் உணர்ந்தார்கள். மூன்று வருடங்களாக அவர்கள் அவரைப் பின்பற்றினார்கள், இப்போது அவர்களுடைய சீஷத்துவம் அதன் மிகக் கடுமையான சோதனையை எதிர்கொள்ளப் போகிறது. நாம் பார்க்கப்போகிறபடி, இது அவர்கள் தோல்வியடையும் ஒரு சோதனையாகும். கெத்செமனே தோட்டத்தில் நடக்கும் இந்த நிகழ்வு, கடுமையான ஆவிக்குரிய அழுத்தத்தின் கீழ் மனிதர்களின் பதில்களில் உள்ள ஒரு ஆழமான முரண்பாட்டைக் காட்டுகிறது. ஒரு பக்கத்தில், பூரண மனிதகுமாரனும், கடைசி ஆதாமுமாகிய இயேசு, தேவனுடைய கோபாக்கினையின் பாத்திரத்தை மிகுந்த வேதனையுடனும், அதே சமயம் பணிவான ஜெபத்துடனும் எதிர்கொள்வதைக் காண்கிறோம். மறுபுறம், அவருடைய தெரிந்துகொள்ளப்பட்ட சீஷர்கள் அதே நெருக்கடியைத் தங்களுக்குள் இருக்கும் துக்ககரமான, இன்னும் சொல்லப்போனால் பாவமான பலவீனத்தோடு எதிர்கொள்வதைக் காண்கிறோம்.

தேவ-மனிதனின் கீழ்ப்படிதல் (The Submission of the God-Man)

முதலாவதாக, இயேசுவின் வழக்கமான ஜெபத்தைக் காண்கிறோம். லூக்கா 22:39 கூறுகிறது: “பின்பு அவர் புறப்பட்டு, வழக்கத்தின்படியே ஒலிவமலைக்குப் போனார்.” “வழக்கத்தின்படியே” என்ற அந்த வார்த்தை சிறியதாக இருந்தாலும், ஆழமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு விவரமாகும். இந்த வேதனை நிறைந்த ஜெபமானது, பிதாவுடன் வாழ்நாள் முழுவதும் அவர் கொண்டிருந்த தொடர்ச்சியான, வழக்கமான உறவின் அடித்தளத்தில் கட்டப்பட்டது என்பதை லூக்கா நமக்குத் தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறார். தனது ஊழிய காலம் முழுவதிலும், இயேசு ஜெபிப்பதற்காகத் தனிமையான இடங்களுக்குச் செல்வதைக் காண்கிறோம். இந்த இறுதிச் சோதனைக்கான அவரது பலம், பிதாவின் மீதான தினசரி, மாறாத சார்ந்துகொள்ளுதலின் ஆழமான ஊற்றிலிருந்து பெறப்பட்டது.

இதில் நமக்கு ஒரு முக்கியமான பாடம் இருக்கிறது. நெருக்கடியான தருணங்கள் நமது குணாதிசயங்களை உருவாக்குவதில்லை; அவை அதை வெளிப்படுத்துகின்றன. அவை நமது பழக்கவழக்கங்களை அம்பலப்படுத்துகின்றன. அழுத்தம் வரும்போது, நாம் திடீரென்று ஒரு புதிய ஆவிக்குரிய ஒழுக்கத்தை வளர்த்துக்கொள்ள மாட்டோம்; மாறாக, நாம் ஏற்கனவே வளர்த்துக் கொண்ட பழக்கவழக்கங்களுக்கே நாம் திரும்புவோம். இயேசுவின் வழக்கம் ஜெபமாய் இருந்தது. உங்களுடையது என்ன? இன்று நாம் பிதாவுடன் வளர்த்துக்கொள்ளும் ஐக்கியத்தின் பழக்கங்களே, எதிர்காலத்தில் கடுமையான அழுத்தங்களைச் சந்திக்கும் போது நமக்கு இருக்கும் பலத்தைத் தீர்மானிக்கின்றன என்பதை இந்தத் தோற்றம் நமக்குப் புரிய வைக்கிறது. நீங்கள் இப்போது ஜெபத்தின் பழக்கத்தை வளர்த்துக் கொள்ளாவிட்டால், நெருக்கடி வரும்போது நீங்கள் அதற்கு முழுமையாக ஆயத்தமாய் இருக்க மாட்டீர்கள்.

இது நம்மை அவருடைய ஜெபத்தின் உள்ளடக்கத்திற்கு வழிநடத்துகிறது. அவர், “பிதாவே, உமக்குச் சித்தமானால் இந்தப் பாத்திரம் என்னைவிட்டு நீங்கும்படி செய்யும்” என்று ஜெபித்தார். இயேசு இங்கே எதற்காக ஜெபிக்கிறார்? இயேசு சிலுவையின் சரீரப் பிரகாரமான வேதனைக்கு அஞ்சி பின்வாங்குகிறார் என்று சிலர் தவறாக நம்புகிறார்கள். அவருடைய மனிதத்தன்மையில் அவர் அந்த உபத்திரவத்தை விரும்பவில்லை என்பது உண்மையாக இருந்தாலும், இந்த பாத்திரத்தின் உண்மையான பயங்கரத்தோடு ஒப்பிடும்போது சரீர வேதனை என்பது ஒன்றுமே இல்லை.

பழைய ஏற்பாடு முழுவதிலும், “பாத்திரம்” என்பது பாவத்திற்கு எதிரான தேவனுடைய பரிசுத்தமான, கலப்பில்லாத கோபாக்கினையின் தொடர்ச்சியான மற்றும் பயங்கரமான அடையாளமாக இருக்கிறது. சங்கீதக்காரன் சங்கீதம் 75:8-ல் கூறுகிறார்: “கர்த்தருடைய கையில் ஒரு பாத்திரமிருக்கிறது; அதின் மது பொங்கி நுரைக்கிறது; அது கலப்புள்ள பானத்தால் நிறைந்திருக்கிறது; அதிலிருந்து வார்ப்பார்; பூமியிலுள்ள துன்மார்க்கரெல்லாரும் அதின் வண்டல்களை உறிஞ்சிக் குடிப்பார்கள்.” தீர்க்கதரிசியாகிய ஏசாயா எருசலேமை ஏசாயா 51:17-ல் எச்சரிக்கிறார்: “கர்த்தடைய கையின் உக்கிரத்தின் பாத்திரத்தைக் குடித்த எருசலேமே, தள்ளாடப்பண்ணும் பாத்திரத்தின் வண்டல்களைக் குடித்துத் தீர்த்தவளே, விழித்துக்கொள், விழித்துக்கொள், எழுந்துநில்.”

இந்த பாத்திரம் என்பது தேவனுடைய நியாயத்தீர்ப்பின் முழு அளவாகும். இது வரலாறு முழுவதும் விசுவாசித்த, விசுவாசிக்கப்போகும் ஒவ்வொரு மனிதனின் ஒவ்வொரு பாவத்திற்கும் எதிராக, முற்றிலும் பரிசுத்தமான தேவனுடைய எல்லையற்ற கோபத்தின் திரண்ட வடிவமாகும்; அது நடுங்கவைக்கும் உக்கிரத்தின் ஒரே பாத்திரத்தில் திரட்டப்பட்டு செறிவூட்டப்பட்டுள்ளது. இப்போது குமாரனுக்கு முன்பாகக் கொண்டுவரப்பட்ட பாத்திரம் இதுவே. அவருடைய பூரணமான, பாவமற்ற மனிதத்தன்மையில், அவர் அதைப் பார்த்து நடுங்கி விலகுகிறார். பிதாவுடன் பூரணமான, பிரிக்க முடியாத, நித்திய ஐக்கியத்தை மட்டுமே அறிந்திருந்த ஒரு குமாரனின் உண்மையான, பரிசுத்தமான நடுக்கம் இது. ஆனால் அவர் இதற்கு முன் ஒருபோதும் இராத ஒன்றாக மாறவிருக்கிறார்: அவரே பாவம் (2 கொரிந்தியர் 5:21). அவர் ஒருபோதும் சுமந்திராததைச் சுமக்கப் போகிறார்: சாபம் (கலாத்தியர் 3:13).

இது நமக்காகப் பகரமாகப் பலியானவரின் வேதனை. இது நமது மீட்பின் விலைக்கிரயம். இயேசு நம் சார்பாக நரகத்தின் பாதாளத்தை நோக்கிப் பார்க்கிறார், அவருடைய பரிசுத்த ஆத்துமா திகைப்படைந்து தவிக்கிறது. இது பலவீனத்தின் அறிகுறி அல்ல; இது அவரது ஒழுக்க ரீதியான பூரணத்தின் அடையாளம். பாவத்தை ஒருபோதும் ருசித்திராத ஒருவரால் மட்டுமே இந்த பாத்திரத்தின் முழு பயங்கரத்தையும் உணர முடியும். எனவே அவர், “பிதாவே, வேறு ஏதாவது வழி இருந்தால்… அப்படியே ஆகட்டும்” என்று கெஞ்சுகிறார்.

ஆனால் வேறு வழியே இருக்கவில்லை. இது இயேசுவின் வியக்கத்தக்க கீழ்ப்படிதலின் வெளிப்பாட்டிற்கு நம்மை வழிநடத்துகிறது: “ஆயினும் என்னுடைய சித்தமல்ல, உம்முடைய சித்தமே செய்யப்படுவதாக.” இந்த வார்த்தைகளுடன், நமது இரட்சிப்பின் பாதை உறுதி செய்யப்படுகிறது.

ஒரு தோட்டத்தில், முதல் ஆதாம் ஒரு தெரிவுக்கு முன்பாக நின்றான். அவனுடைய அன்பான பிதாவிடமிருந்து அவனுக்கு ஒரு தெளிவான கட்டளை கொடுக்கப்பட்டிருந்தது, ஆனால் ஒரு கலகக்காரச் செயலில், அவன் அடிப்படையில், “உம்முடைய சித்தமல்ல, என்னுடைய சித்தமே செய்யப்படுவதாக” என்று கூறினான். அந்த நொடியில், அவன் ஒட்டுமொத்த மனிதகுலத்தையும் பாவம், ஆக்கினைத்தீர்ப்பு மற்றும் மரணத்திற்குள் தள்ளினான்.

இப்போது, ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, கடைசி ஆதாம் மற்றொரு தோட்டத்தில் நிற்கிறார். அவர் எல்லையற்ற அளவு கடினமான ஒரு சோதனையை எதிர்கொள்கிறார். மேலும், ஒரு பூரணமான, நம்பிக்கையூட்டும் கீழ்ப்படிதலின் செயலில், அவர், “பிதாவே, என் மனித சித்தம் இந்த பயங்கரத்தைக் கண்டு நடுங்கி விலகுகிறது, ஆனால் அதைப் பார்க்கிலும் எல்லையற்ற அளவில் உம்முடைய சித்தத்தைச் செய்ய நான் விரும்புகிறேன். என் சித்தமல்ல, உம்முடைய சித்தமே செய்யப்படுவதாக” என்று கூறுகிறார். முதல் ஆதாமின் கீழ்ப்படியாமை அழிவைக் கொண்டுவந்த இடத்தில், இரண்டாம் ஆதாமின் கீழ்ப்படிதல் மீட்பைக் கொண்டுவருகிறது. இது நம் சார்பாக கிறிஸ்துவின் செயலூக்கமான கீழ்ப்படிதலாகும் (active obedience). அவர் சிலுவைக்கு விருப்பமில்லாமல் இழுத்துச் செல்லப்பட்ட ஒரு செயலற்ற பலி அல்ல; அவர் விருப்பத்துடனும் அன்புடனும் நமக்காகப் பகரமாகப் பலியானவர் (willing, loving substitute).

இந்தப் பூரணமான கீழ்ப்படிதல் இப்போது அடுத்து நடக்கவிருக்கும் எல்லாவற்றிற்கும் வழியமைக்கிறது. ஜெபத்தில் அவர் தனிமையான அந்த வெற்றியைப் பெற்றுவிட்டதால், இப்போது பகிரங்கமான சோதனையை எதிர்கொள்ள அவர் ஆயத்தமாயிருக்கிறார்.

சீஷர்களின் தோல்வி (The Failure of the Disciples)

இந்த வரலாற்றுப் பதிவிற்குள், லூக்கா இயேசுவின் மிக நெருங்கிய சீஷர்களின் கொடூரமான மற்றும் சோகமான தோல்வியை இணைத்து விவரிக்கிறார். அவர்களுடைய தோல்வி இரண்டு நிலைகளில் வெளிப்படுகிறது. முதலாவதாக, ஜெபிக்கத் தவறுவதைக் காண்கிறோம், இது துக்கத்தால் நிறைந்த தூக்கமாக வெளிப்படுகிறது. இயேசு ஜெபிக்கத் தொடங்கும்போது, அவர் தனது சீஷர்களுக்கு அன்பான அக்கறையோடு கூடிய ஒரு கட்டளையை வழங்குகிறார்: “நீங்கள் சோதனைக்குட்படாதபடிக்கு ஜெபம்பண்ணுங்கள்.” என்ன வரப்போகிறது என்பதை அவர் அறிவார். அவர்கள் எதிர்கொள்ளவிருக்கும் அழுத்தத்தை அவர் அறிவார், மேலும் ஆவிக்குரிய ஜீவியத்தைக் காத்துக்கொள்வதற்கான ஒரே வழியை அவர்களுக்குக் கொடுக்கிறார்: அது ஜெபத்தோடு தேவனைச் சார்ந்திருப்பதே ஆகும்.

ஆனால் என்ன நடக்கிறது? அவருடைய வேதனை நிறைந்த போராட்டத்திற்குப் பிறகு, 45-ஆம் வசனம் நமக்குக் கூறுகிறது: “அவர்கள் துக்கத்தினால் தூங்குகிறதைக் கண்டார்.” அவர்கள் சோம்பேறித்தனத்தாலோ அல்லது அலட்சியத்தாலோ தூங்கவில்லை. அவர்களுடைய துக்கமும் கவலையும் அவர்களை மிகவும் ஒடுக்கி, உணர்ச்சி ரீதியாகவும் சரீர ரீதியாகவும் சோர்வடையச் செய்ததால், அவர்களுடைய சரீரம் தளர்ந்துபோனது. இருப்பினும், வேதாகமப் பகுதி இதை ஒரு தோல்வியாகவே சித்திரிக்கிறது. அவர்களுடைய துக்கம், இயேசு கட்டளையிட்ட ஜெபத்திற்குள் திருப்பப்படாததால், அவர் எச்சரித்த சோதனைக்குள்ளாகவே—அதாவது ஆவிக்குரிய மந்தநிலைக்குள்ளாகவே—அவர்களை நேரடியாக வழிநடத்தியது. அவர்கள் ஆவிக்குரிய ரீதியில் மிகவும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டிய தருணத்திலேயே, அவர்களுடைய துக்கம் அவர்களுக்கு ஒரு மயக்க மருந்தாக மாறி, அவர்களைத் தூங்கச் செய்தது.

துக்கமும் கவலையும் உங்களை நெருங்கும்போது, அவை உங்களை முழங்காலில் நிக்க வைக்கின்றனவா அல்லது ஆவிக்குரிய தூக்கத்திற்குள் தள்ளுகின்றனவா? நம்முடைய உணர்வுகள் எவ்வளவு உண்மையானவையாக இருந்தாலும், நெருக்கடியான தருணங்களில் அவை ஜெபத்தின் மூலமாக தேவனுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படாவிட்டால், அவை நம்மைத் தவறான வழியிலேயே நடத்தும் என்பதை இந்தச் சீஷர்கள் நமக்குக் காட்டுகிறார்கள்.

ஆனால் அவர்களுடைய தோல்வி இந்தச் செயலற்ற தூக்கத்தோடு முடிந்துவிடவில்லை; அது மிக விரைவாக மாம்சத்திற்குரிய செயலாக மாறுகிறது. கூட்டம் வந்ததால் அவர்களுடைய தூக்கம் கலைந்தபோது, அவர்கள் இரண்டாவது தோல்விக்குத் திரும்புகிறார்கள்: அது விசுவாசிக்கத் தவறுவதாகும், இது மாம்சத்திற்குரிய வன்முறையாக வெளிப்படுகிறது. திடுக்கிட்டு எழுந்த சீஷர்கள், தங்கள் ஆண்டவருக்கு ஆபத்து நேரிடுவதைக் காண்கிறார்கள். லூக்கா 22:49 கூறுகிறது: “அவரைச் சுற்ற நின்றவர்கள் நடக்கப்போகிறதைக் கண்டு: ஆண்டவரே, பட்டயத்தினாலே வெட்டுவோமா என்று கேட்டார்கள்.” இயேசு பதிலளிப்பதற்கு முன்பே, பேதுரு தன் பட்டயத்தை உருவி, பிரதான ஆசாரியனுடைய வேலைக்காரனின் காதைத் துண்டித்தான். இது நிச்சயமாக ஒரு பக்திவைராக்கியம் தான். ஆனால் அது முற்றிலும் ஒரு தோல்வியாகும். இது ஒரு ஆவிக்குரிய போராட்டத்தை உலகப் பிரகாரமான ஆயுதத்தைக் கொண்டு போராட முயன்ற செயலாகும். பேதுரு ஒரு சரீரப் பிரகாரமான பட்டயத்தைக் கொண்டு ஒரு மாம்சத்திற்குரிய ராஜ்யத்தைக் காக்க முயல்கிறான், இதன் மூலம் இயேசுவின் ஊழியத்தின் தன்மையை அவன் இன்னும் புரிந்து கொள்ளவில்லை என்பதை வெளிப்படுத்துகிறான். இயேசு பட்டயத்தால் இரட்சிக்கப்பட வரவில்லை; அவர் சிலுவையினால் இரட்சிக்கவே வந்தார். தங்கள் இரட்சிப்பிற்காகக் கைது செய்யப்பட்டு, விசாரிக்கப்பட்டு, சிலுவையில் அறையப்பட வேண்டிய முழு நோக்கத்தைக் கொண்டிருக்கிற இரட்சகரை, சீஷர்கள் “காப்பாற்ற” முயல்கிறார்கள்.

இங்கேயும் நாம் நம்மையே பார்க்கிறோம். நாம் ஒரு நெருக்கடியைச் சந்திக்கும் போது, தேவனுடைய திட்டம் நமது வசதிகளை அச்சுறுத்தும் திசையில் செல்வது போலத் தோன்றும்போது, நாம் எவ்வளவு அடிக்கடி, பேதுருவைப் போலப் பட்டயத்தை உருவுகிறோம்? கோபமான வார்த்தைகள், கவலையான திட்டங்கள் மற்றும் எல்லாவற்றையும் நம் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவருதல் ஆகிய மாம்சத்தின் பட்டயங்களை நாம் உருவுகிறோம். நாம் மாம்சத்தில் செயல்படுகிறோம், ஏனென்றால் நம் இருதயத்தின் ஆழத்தில் நாம் தேவனுடைய இறையாண்மையுள்ள திட்டத்தை நம்புவதில்லை. கீழ்ப்படிதலுள்ள ஜெபத்தோடு அழுத்தங்களை எதிர்கொள்ள நாம் தவறும்போது ஏற்படும் தவிர்க்க முடியாத விளைவு இதுவே ஆகும்.

இயேசுவின் இறையாண்மையுள்ள பதில் (The Sovereign Response of Jesus)

இப்போது கேள்வி என்னவென்றால், ஜெபத்தில் இயேசு காட்டிய கீழ்ப்படிதல் அவர் எவ்வாறு பதிலளிக்க வழிவகுத்தது? பூரணமான கீழ்ப்படிதலில் தன்னை ஆயத்தப்படுத்திய இயேசு, இப்போது இந்த நெருக்கடியை பூரண அமைதியோடு எதிர்கொள்கிறார். அவருடைய சீஷர்கள் பயத்தினால் செயல்படும்போது, இயேசு விசுவாசத்தினால் செயல்படுகிறார்.

இயேசுவிடம் எவ்வித பதற்றமும் இல்லை என்பதை கவனியுங்கள். ஜெபத்திலிருந்து எழுந்த அவர், இந்தத் தருணத்திற்குத் தன்னை முழுமையாக ஒப்புக்கொடுத்துவிட்டார். அவர் எதிர்வினையாற்றவில்லை (not reacting); அவரே எல்லாவற்றையும் வழிநடத்துகிறார் (presiding). யூதாசிடம் இயேசு பேசும் வார்த்தைகள் பயத்திலிருந்தோ கோபத்திலிருந்தோ வரவில்லை, மாறாக அவருடைய பாதுகாப்புணர்விலிருந்தே வருகின்றன. “யூதாசே, முத்தத்தினாலேயா மனுஷகுமாரனைக் காட்டிக்கொடுக்கிறாய்?” என்ற அவருடைய கேள்வி, குற்ற உணர்வில் இருக்கும் ஒரு மனிதனுக்கு விடுக்கப்படும் இறுதி அழைப்பாகும். அவர் தீமையை அமைதியாக அம்பலப்படுத்துகிறார், ஏனெனில் அவர் அதனால் அச்சுறுத்தப்படவில்லை. அவருடைய விசுவாசம் அவரை பதற்றமடைவதிலிருந்து விடுவித்து, கூர்மையான ஒழுக்க தெளிவோடு செயல்பட வைக்கிறது.

தம்மை காட்டிக்கொடுத்தவனிடமிருந்து, இயேசு தனது சீஷர்களுக்குள் ஏற்பட்ட குழப்பத்திற்குத் திரும்புகிறார். இங்கே நாம் அவருடைய இரக்கத்தைக் காண்கிறோம். லூக்கா 22:51-ஐப் பாருங்கள்: “அதற்கு இயேசு: இவ்வளவுக்கும் இடங்கொடுங்கள் என்று சொல்லி, அவன் காதைத் தொட்டு, அவனைச் சொஸ்தப்படுத்தினார்.” சில வார்த்தைகளிலேயே, இயேசு எல்லாவற்றையும் தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவருகிறார். தவறான வழியில் சென்ற மாம்சத்தின் வன்முறையை அவர் உடனடியாகத் தடுத்து நிறுத்துகிறார். அவர் அடிப்படையில், “பேதுருவே, உன் ஆயுதத்தை எடுத்து வை. என் பிதாவின் ராஜ்யம் இப்படி முன்னேறுவதில்லை. இந்தத் திட்டத்தை நம்பு” என்று கூறுகிறார்.

பின்னர், அந்த விசுவாசத்தின் வியக்கத்தக்க வெளிப்பாடாக, அவர் ஒரு அற்புதத்தைச் செய்கிறார். அவர் கைது செய்யப்படும் அந்த இக்கட்டான தருணத்திலும், தன் கையை நீட்டி தன் எதிரியைச் சொஸ்தப்படுத்துகிறார். தேவகுமாரனின் விசுவாசம் செயலில் வெளிப்படுவது இப்படித்தான். பிதாவின் இறையாண்மையுள்ள நோக்கத்தில் அவர் எவ்வளவு உறுதியாக இருந்தார் என்றால், தன் சீஷன் செய்த தவற்றினைச் சரிசெய்ய அவர் தன்னைத் தடுத்து நிறுத்திக்கொண்டார். அவர் தன் பிதாவை முழுமையாக நம்பியதால், தன் எதிரிக்கும் இரக்கம் காட்ட முடிகிறது.

இறுதியாக, தம்மை காட்டிக்கொடுத்தவனையும் தனது சீஷர்களையும் கையாண்ட பிறகு, இயேசு தனது எதிரிகளின் அதிகாரப்பூர்வக் குழுவிடம் திரும்புகிறார். இங்கே அவர் அவர்கள் செய்ய வந்ததைச் செய்ய வியக்கத்தக்க வகையில் அனுமதி வழங்குகிறார். அவர் அவர்களை நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டு, தனது குற்றமற்ற தன்மையை வலியுறுத்தி, அவருடைய கோழைத்தனமான முறைகளை அம்பலப்படுத்துகிறார். பின்னர் அவர் அந்த உச்சக்கட்ட வார்த்தையைக் கூறுகிறார்: “ஆயினும் இது உங்களுடைய வேளையும் அந்தகாரத்தின் அதிகாரமுமாய் இருக்கிறது.”

இது விசுவாசத்தின் மிக உயர்ந்த வெளிப்பாடாகும். அவர் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடவில்லை. தன் பிதா எல்லாவற்றையும் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கிறார் என்பதை அறிந்த ஒரு குமாரனின் அமைதியான பிரகடனம் இது. அவர் கூறுகிறார்: “நீங்கள் என்னை வென்றுவிட்டதால் இந்தத் தருணம் நடக்கவில்லை. நான் என் பிதாவை நம்புவதாலும், அவருடைய இறையாண்மையுள்ள திட்டத்திற்குள், இந்த வரையறுக்கப்பட்ட, தற்காலிகமான ‘வேளை’ உங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருப்பதாலும் இது நடக்கிறது. நீங்கள் சேவை செய்யும் ‘அந்தகாரத்தின் அதிகாரம்’ நான் நம்பும் தேவனுடைய கையில் இருக்கும் ஒரு சங்கிலியால் கட்டப்பட்டுச் செயல்படுகிறது. இது உங்கள் வெற்றியின் தருணம் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள், ஆனால் என் பிதா எழுதிய மீட்பின் சரித்திரத்தில் நீங்கள் ஒரு பாத்திரத்தை மட்டுமே ஆற்றுகிறீர்கள். உங்கள் வேளையின் பலியாக நான் மாறவில்லை; எல்லா வேளைகளையும் தன் கையில் வைத்திருக்கிறவரை நான் நம்புவதால், நானாகவே இதில் விருப்பத்துடன் நுழைகிறேன்.” இது அவருடைய முழுமையான கட்டுப்பாட்டின் பிரகடனமாகும், இது தேவனிடம் கொண்ட முழுமையான விசுவாசத்திலிருந்து பிறந்தது. அவருடைய பதில்—பாவமில்லாத கண்டிப்பு, பலவீனமில்லாத இரக்கம், பலியாக மாறாமல் காட்டிய கீழ்ப்படிதல்—இதுவே மிகச் சிறந்த பதிலாகும். இது, “பிதாவே, என் சித்தமல்ல, உம்முடைய சித்தமே செய்யப்படுவதாக” என்று அவர் முழங்காலிலிருந்து பெற்றுக்கொண்ட வெற்றியில் இருந்து நேரடியாகப் பாய்கிறது.

முடிவுரை (Conclusion)

கெத்செமனே தோட்டத்தில் காணப்பட்ட முரண்பாடு இதைவிடத் தெளிவாக இருக்க முடியாது. ஒரே நிலப்பரப்பில், அந்தகாரத்தின் வேளைக்கு விடுக்கப்பட்ட இரண்டு பதில்களை நாம் கண்டோம்: சீஷர்களின் ஜெபமற்ற துக்கம், அது மாம்சத்திற்குரிய குழப்பத்தில் முடிந்தது; மற்றும் நமது இரட்சகரின் வேதனை நிறைந்த, பூரணமான ஜெபம், அது விசுவாசத்தின் இறையாண்மையுள்ள அமைதிக்கு வழிவகுத்தது. அவருடைய ஆயத்தம் அவருடைய பதிலைத் தீர்மானித்தது. அவர்களுடைய ஆயத்தமின்மை அவர்களுடைய பதிலைத் தீர்மானித்தது.

இங்கேயே இந்த வேதப்பகுதி நம்முடைய ஆத்துமாவிற்கு ஒரு கண்ணாடியாக மாறுகிறது. நாம் உண்மையுள்ளவர்களாக இருந்தால், அவர்களுடைய தோல்வி நம்முடைய தோல்வி என்பதை நாம் அறிவோம். துக்கத்தால் நாம் ஒடுக்கப்படும்போது, ஆவிக்குரிய மந்தநிலை என்ற மயக்கத்திற்குள் பின்வாங்குபவர்கள் நாமே. நம்முடைய உலகம் அச்சுறுத்தப்படும்போது, கோபமான வார்த்தைகள் மற்றும் கவலையான திட்டங்கள் என்ற மாம்சத்தின் பட்டயத்தை உருவுபவர்கள் நாமே. தோட்டத்தில் அவர்கள் அடைந்த தோல்வி மனித இயல்பின் துல்லியமான நிலையைக் காட்டுகிறது. நம்முடைய சொந்த கெத்செமனேவை எதிர்கொள்ளும்போது, நம் பலத்தில் நாம் எப்போதும் தோல்வியடைவோம். நாம் அந்தச் சீஷர்களைப் போலவே இருக்கிறோம்.

இதனால்தான் நமக்குத் தோல்வியடையாத ஒரு இரட்சகர் தேவைப்படுகிறார். நாம் எப்போதும் தோல்வியடையுமிடத்தில் வெற்றி பெற்ற ஒரு மாற்றுப் பலி (substitute) நமக்குத் தேவை. நற்செய்தி (Gospel) என்பது நம்முடைய சொந்த பலத்தில் இயேசுவைப்போல் இருக்க இன்னும் கடினமாக முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்ற கட்டளை அல்ல. இயேசு உங்களுக்காகப் பலமுள்ளவராக இருந்தார் என்பதே அந்த நற்செய்தி. அவர் உங்களுக்காக விழித்திருந்தார். உங்களுக்காக ஜெபித்தார். உங்களுக்காகக் கீழ்ப்படிந்தார். நீங்கள் பெற வேண்டிய தேவகோபத்தின் பாத்திரத்தை அவர் எதிர்கொண்டார், அவர் ஒருபோதும் பின்வாங்கவில்லை. அந்தகாரத்தின் வேளைக்கு அவர் அளித்த விசுவாசம் நிறைந்த பூரணமான பதில், நாம் பின்பற்ற வேண்டிய ஒரு முன்மாதிரி மட்டுமல்ல, அது நாம் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு வெற்றியாகும். அவருடைய வெற்றி முற்றுப்பெற்றதாலும், அவர் அந்தப் பாத்திரத்தைக் குடித்துவிட்டு மரணத்திலிருந்து உயிர்த்தெழுந்ததாலும், இப்போது அவர் தம்மைப் பின்பற்றும்படி நம்மை அழைக்கிறார்.

ஆகவே, நம்முடைய கெத்செமனேவின் தருணங்கள் வரும்போது நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? மருத்துவரின் அறிக்கை பயமுறுத்தும் போது, துக்கம் நசுக்கும் போது, வேளை இருண்டதாகத் தோன்றும் போது என்ன செய்வது? நாம் அவருடைய வழியைப் பின்பற்றுகிறோம். நம்முடைய உண்மையான வேதனையை பிதாவிடம் கொண்டு வருகிறோம், ஆனால் விசுவாசத்தினால் நம்மை ஒப்புக்கொடுக்கிறோம். அவருடைய திட்டத்தை நம்மால் காண முடியாதபோதும், அவருடைய நற்குணங்களை நம்பி நமது சித்தத்தை அவருக்கு ஒப்புக்கொடுத்து, “பிதாவே, என் சித்தமல்ல, உம்முடைய சித்தமே செய்யப்படுவதாக” என்று ஜெபிக்கிறோம்.

மேலும் இயேசுவின் இறையாண்மையுள்ள பதிலில் நாம் இளைப்பாறுகிறோம். இயேசு தோட்டத்தில் தோற்கடிக்கப்படவில்லை, சிலுவையிலும் அவர் தோற்கடிக்கப்படவில்லை என்பதால், அவர் இப்போது சிங்காசனத்திலிருந்து ஆளுகை செய்கிறார். உங்கள் சோதனையையும், உங்களுக்குத் துரோகம் செய்தவர்களையும், உங்கள் இருண்ட வேளையையும் நீங்கள் அவரிடம் ஒப்படைக்கலாம். அவர் ஒரு உதவியற்ற பலி அல்ல, நீங்கள் அவருக்குள் இருந்தால் நீங்களும் பலியல்ல. அவர் இறையாண்மையுள்ள ராஜா, அவர் எல்லாவற்றையும்—அந்தகாரத்தின் வேளையைக் கூட—உங்கள் நன்மைக்காகவும் அவருடைய மகிமைக்காகவும் கிரியை செய்யப்பண்ணுகிறார்.

பயப்படாதீர்கள். தோட்டத்தில் வெற்றிபெற்ற இரட்சகரை நம்புங்கள்.

ஆசிரியர்: போதகர்.ஸ்காட் ஏனியல்  – G3 மிினிஸ்ட்ரீஸின் தலைவராகவும், பியூரிட்டன் சீர்திருத்த  கல்லூரியின் முதல்வராகவும் பணியாற்றி வருகிறார். இவர் பல கல்விப் பட்டங்களைப் பெற்றிருப்பதுடன், ஆராதனை மற்றும் திருச்சபை ஊழியத்துறைகளில் பேராசிரியராகவும் பணிபுரிந்துள்ளார். இவர் 2008 ஆம் ஆண்டில் ‘ரிலீஜியஸ் அபெக்ஷன்ஸ் மினிஸ்ட்ரீஸ்’ அமைப்பை நிறுவினார். மேலும் 2021 இல் G3 மிினிஸ்ட்ரீஸின் தலைமைப் பொறுப்பில் இணைந்து, பின்னர் அதன் தலைவரானார். ஸ்காட் ஏனியல் ஒரு வளமான எழுத்தாளராகவும் பேச்சாளராகவும் திகழ்கிறார்; இவர் பாரம்பரியக் கிறிஸ்தவம் மற்றும் பல்வேறு இறையியல் சார்ந்த தலைப்புகளில் கவனம் செலுத்துகிறார்.