“விசுவாசம் என்பது மனிதனுடைய சொந்தப் பொறுப்பா (Human Responsibility) அல்லது அது முற்றிலும் தேவன் தரும் பரிசா (Divine Gift)?” என்ற கேள்வி, சபை வரலாற்றில் மிக நீண்ட காலமாக விவாதிக்கப்பட்டு வரும் ஒரு ஆழமான தலைப்பாகும்.
இதற்குப் பியூரிட்டன்கள் (Puritans – தூய்மைவாதிகள்) வழங்கிய இறையியல் விளக்கம் மிகவும் சமநிலையானது. அவர்கள் வேதாகமத்தின் அடிப்படையில் இதைக் கத்தோலிக்க அல்லது பெலாஜியக் கருத்துக்களிலிருந்து முற்றிலும் வேறுபடுத்தி விளக்கினர்.
பியூரிட்டன் இறையியலாளர்களின் (ஜான் ஓவன், ரிச்சர்ட் பாக்ஸ்டர், தாமஸ் குட்வின் போன்றோர்) பார்வையில் இதற்கான விடை என்னவென்றால்: “விசுவாசம் என்பது முற்றிலும் தேவனுடைய பரிசு; அதே நேரத்தில் விசுவாசிப்பது என்பது மனிதனுடைய முழுமையான பொறுப்பு.”
அவர்கள் இந்த இரண்டு உண்மைகளையும் ஒன்றோடொன்று முரண்படாமல் எவ்வாறு இணைத்துப் பார்த்தார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள்ள, பியூரிட்டன் இறையியலின் முக்கிய அம்சங்களை கீழே விரிவாகக் காண்போம்:
1. விசுவாசம்: முற்றிலும் தேவனுடைய பரிசு (Faith as a Sovereign Gift)
பியூரிட்டன்கள் சீர்திருத்தக் கோட்பாட்டின் (Reformed Theology) ‘ஐந்து தூண்களை’ (Five Points of Calvinism) முழுமையாக நம்பியவர்கள். எனவே, மனிதன் பாவத்தின் காரணமாக ஆன்மீக ரீதியில் முற்றிலும் மரித்த நிலையில் இருக்கிறான் (Total Depravity) என்பதில் அவர்கள் உறுதியாக இருந்தனர்.
ஆன்மீக ரீதியில் மரித்துப் போன ஒரு மனிதனால், அவனாகத் தன்னிச்சையாக விசுவாசிக்க முடியாது. பியூரிட்டன்களின்படி, விசுவாசம் என்பது மனிதனுடைய சுய விருப்பத்திலோ அல்லது அவனது நற்கிரியைகளிலோ இருந்து பிறப்பதில்லை.
- பரிசுத்த ஆவியின் மறுபிறப்பு (Regeneration): எபேசியர் 2:8-9 வசனங்களின்படி (“கிருபையினாலே விசுவாசத்தைக்கொண்டு இரட்சிக்கப்பட்டீர்கள்; இது உங்களால் உண்டானதல்ல, இது தேவனுடைய ஈவு”), விசுவாசம் என்பது தேவன் மனிதனுக்குத் தரும் ஒரு அற்புதம் என்று பியூரிட்டன்கள் கூறினர்.
- ஒரு பாவி விசுவாசிப்பதற்கு முன்பாக, பரிசுத்த ஆவியானவர் அவனுடைய இருதயத்தை மாற்றி, அவனுக்கு ஒரு புதிய ஆன்மீக ஜீவனைக் கொடுக்க வேண்டும். இதை அவர்கள் ‘பயனுள்ள அழைப்பு’ (Effectual Calling) என்றனர்.
- தேவன் மனிதனுடைய கல்லான இருதயத்தை எடுத்துவிட்டு, சதைபோன்ற இருதயத்தைக் கொடுக்கும்போதுதான், அவனுக்குள் தேவனை நம்பும் ‘விசுவாசம்’ என்னும் ஆவிக்குரிய வரம் விதைக்கப்படுகிறது. எனவே, இரட்சிப்பின் அஸ்திவாரத்தில் விசுவாசம் என்பது 100% தேவனுடைய பரிசேயாகும்.
2. விசுவாசிப்பது: மனிதனுடைய பொறுப்பு (Faith as a Human Duty and Responsibility)
தேவன் விசுவாசத்தைப் பரிசாகக் கொடுக்கிறார் என்பதற்காக, மனிதன் சும்மா இருக்கலாம் அல்லது அவனுக்கு இதில் எந்தப் பொறுப்பும் இல்லை என்று பியூரிட்டன்கள் ஒருபோதும் கூறவில்லை. (இதை அவர்கள் ‘Hyper-Calvinism’ அல்லது ‘Antinomianism’ என்று எதிர்த்தனர்).
தேவன் மனிதனுக்குள் விசுவாசிக்கக் கூடிய ‘திறனையும்’ ‘விருப்பத்தையும்’ (The faculty and inclination to believe) பரிசாக அளிக்கிறார்; ஆனால், உண்மையாக விசுவாசிப்பது மனிதனே (The act of believing is done by man).
- தேவன் மனிதனை இயந்திரமாக மாற்றுவதில்லை: தேவன் மனிதனைத் தனது கிருபையினால் இரட்சிக்கும்போது, அவனுடைய சுய விருப்பத்தையோ (Will) அல்லது சிந்தனையையோ அழிப்பதில்லை. மாறாக, பாவத்திற்கு அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த அவனது சுய விருப்பத்தை விடுவித்து, அதை நல்வழியில் திருப்புகிறார்.
- கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிதல்: வேதாகமம் முழுவதும் “மனந்திரும்பி, சுவிசேஷத்தை விசுவாசியுங்கள்” (மாற்கு 1:15) என்று மனிதனுக்குக் கட்டளை கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தக் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டிய கடமையும் பொறுப்பும் ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் உண்டு என்று பியூரிட்டன்கள் வலியுறுத்தினர்.
- தேவன் நமக்காக விசுவாசிப்பதில்லை; அவரே நமது இரட்சிப்பின் நங்கூரம், ஆனால் கிறிஸ்துவைத் தொட்டுக் பற்றிக்கொள்ளும் கரம் மனிதனுடையது. அந்தக்கரத்தை இயக்குவது தேவனுடைய கிருபை என்றாலும், பற்றுவது மனிதனின் பொறுப்பாகும்.
3. பியூரிட்டன்களின் ‘உடன்படிக்கை இறையியல்‘ (Covenant Theology) விளக்கம்
பியூரிட்டன்கள் விசுவாசத்தையும் பொறுப்பையும் இணைக்க ‘கிருபையின் உடன்படிக்கை‘ (Covenant of Grace) என்ற விவிலியக் கருத்தைப் பயன்படுத்தினர்.
பழைய ‘கிரியைகளின் உடன்படிக்கையில்’ (Covenant of Works) ஆதாம் தனது சொந்த பலத்தால் கீழ்ப்படிய வேண்டியிருந்தது. ஆனால் புதிய ‘கிருபையின் உடன்படிக்கையில்’, தேவன் மனிதனிடம் எதைக் கட்டளையாகக் கேட்கிறாரோ, அதையே அவனுக்குப் பரிசாகவும் கொடுக்கிறார்.
பியூரிட்டன்களின் புகழ்பெற்ற பழமொழி:
“தேவனே, நீர் என்னிடம் எதைக் கட்டளையிடுகிறீரோ அதை எனக்குத் தாரும்; நீர் எனக்குத் தருவதை என்னிடம் கட்டளையிடும்.”
தேவன் மனிதனிடம் விசுவாசத்தைக் கேட்கிறார் (மனிதப் பொறுப்பு); ஆனால் மனிதனால் அதைத் தர முடியாது என்பதால், கிறிஸ்து இயேசுவின் தகுதியின் மூலமாகத் தேவனே அதை அவனுக்குள் உருவாக்குகிறார் (தெய்வீகப் பரிசு).
4. பியூரிட்டன் பார்வையின் சுருக்கம் (The Puritans’ Synthesis)
விசுவாசத்தின் இந்த இரண்டு பக்கங்களையும் பியூரிட்டன்கள் எவ்வாறு சமநிலைப்படுத்தினார்கள் என்பதை பின்வரும் மூன்று புள்ளிகளில் சுருக்கமாகப் புரிந்து கொள்ளலாம்:
- விசுவாசத்தின் ஊற்றுக்கண் (The Source): தேவன் மட்டுமே. அவரே விசுவாசத்தைத் துவக்குகிறவரும் முடிக்கிறவருமாய் இருக்கிறார் (எபிரெயர் 12:2). மனிதன் தன் சொந்தப் பலத்தால் விசுவாசத்தை உருவாக்க முடியாது.
- விசுவாசத்தின் செயல்பாடு (The Act): மனிதன் மட்டுமே. பரிசுத்த ஆவியானவர் ஒரு மனிதனை விசுவாசிக்கும்படி தூண்டும்போது, மனிதன் தனது புத்தி, இருதயம் மற்றும் மனவிருப்பத்தோடு இயேசு கிறிஸ்துவைச் சார்ந்துகொள்கிறான்.
- விசுவாசத்தின் வழிமுறை (The Means): தேவன் மனிதப் பொறுப்பைப் புறக்கணிப்பதில்லை; மாறாக, மனிதன் தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்பதன் மூலமாகவும் (ரோமர் 10:17), ஜெபிப்பதன் மூலமாகவும் விசுவாசத்தை நாட வேண்டும் என்று பியூரிட்டன்கள் அறிவுறுத்தினர்.
ஒப்பீட்டு அட்டவணை: பியூரிட்டன் இறையியல் சமநிலை
| விசுவாசம்: தேவனுடைய பரிசு | விசுவாசம்: மனிதனுடைய பொறுப்பு |
| பாவி ஆன்மீக ரீதியில் மரித்திருப்பதால், அவனுக்குள் விசுவாசிக்கும் திறனைத் தேவனே இறையாண்மையோடு ஆக்குகிறார். | தேவன் சுவிசேஷத்தின் மூலம் கொடுக்கும் அழைப்பை ஏற்று, கிறிஸ்துவை விசுவாசிக்க வேண்டிய கடமை மனிதனுக்கு உண்டு. |
| விசுவாசம் என்பது மீட்பின் கிரியையில் தேவன் மனிதனுக்கு இலவசமாகத் தரும் ஆன்மீகக் கொடை (Gift). | விசுவாசிப்பது என்பது மனிதன் தன் முழு மனதோடும் விருப்பத்தோடும் செய்யும் ஒரு செயல் (Act). |
| இதற்கான முழு மகிமையும், ஸ்தோத்திரமும் தேவனுக்கே சேரும்; மனிதன் பெருமைபாராட்ட முடியாது. | விசுவாசிக்க மறுக்கும் மனிதன், இறுதி நியாயத்தீர்ப்பில் தேவனுடைய கோபாக்கினைக்குத் தானே பொறுப்பாவான். |
எனவே, பியூரிட்டன்களின் இறையியல் பார்வையின்படி, விசுவாசம் என்பது மனிதப் பொறுப்பா அல்லது தேவனுடைய பரிசா என்ற கேள்விக்கு, அது “இரண்டும் இணைந்தது” என்பதே பதிலாகும். தேவன் தனது எல்லையற்ற கிருபையினால் விசுவாசத்தை ஒரு பரிசாகத் தந்து, மனிதனைப் பொறுப்புள்ள ஒரு விசுவாசியாகத் தம்மண்டை இழுத்துக்கொள்கிறார்.