பிள்ளைகளுக்கான பெற்றோர்களின் 17 கடமைகள் - J.C. ரைல்

“பிள்ளையானவன் நடக்கவேண்டிய வழியிலே அவனை நடத்து; அவன் முதிர்வயதுமட்டும் அதினின்று விலகாதிருப்பான்.” [நீதிமொழிகள் 22:6]

எனது பிரசங்கத்தின் இந்த வசனம், விசுவாசிகளாகிய உங்களுக்கு நன்கு தெரிந்திருக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன். ஒரு பழைய மெட்டைப் போல, இதன் ஓசை உங்கள் காதுகளுக்கு மிகவும் பரிச்சயமானதாகவே இருக்கும். இதைக் கேட்டிருப்பீர்கள், வாசித்திருப்பீர்கள், இதைப் பற்றிப் பேசியிருப்பீர்கள், பலமுறை மேற்கோள் காட்டியிருப்பீர்கள். அது உண்மையல்லவா?

இருப்பினும், இது நன்கு அறியப்பட்ட பைபிள் வசனமாக இருந்தும், இதன் உண்மையை நாம் எவ்வளவு குறைவாகவே மதிக்கிறோம்! இதில் அடங்கியுள்ள போதனை எவருக்கும் தெரிந்ததாகத் தெரியவில்லை, இது நமக்குக் கற்பிக்கும் கடமை நடைமுறையில் எங்கும் காணப்படுவதில்லை. என் நண்பர்களே, நான் உண்மையைப் பேசவில்லையா?

இது ஏதோ புதிய விஷயம் என்று கூறிவிட முடியாது. உலகம் பழமையானது, நமக்கு உதவ சுமார் ஆறாயிரம் ஆண்டுகால அனுபவம் நம்மிடம் உள்ளது. கல்விக்கு பெரும் ஆர்வம் காட்டப்படும் காலத்தில்தான் நாம் வாழ்கிறோம். எல்லா இடங்களிலும் புதிய பள்ளிகள் முளைப்பதாகக் கேள்விப்படுகிறோம். இளைஞர்களுக்கான புதிய முறைகள், புதிய புத்தகங்கள் எனப் பலவற்றைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள். இவ்வளவு இருந்தும், பெரும்பான்மையான குழந்தைகள் தாங்கள் நடக்க வேண்டிய வழியில் வளர்க்கப்படுவதில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது, ஏனெனில் அவர்கள் வளர்ந்த பிறகு, தேவனுடன் நடப்பதில்லை.

இந்த நிலையை எப்படி விளக்குவது? எளிய உண்மை இதுதான்: நம் வசனத்தில் உள்ள கர்த்தருடைய கட்டளை மதிக்கப்படுவதில்லை; எனவே, அந்த வசனத்தில் உள்ள கர்த்தருடைய வாக்குத்தத்தம் நிறைவேற்றப்படுவதில்லை.

நண்பர்களே, இவையெல்லாம் உங்கள் இதயங்களைச் சோதித்துப் பார்க்கத் தூண்டட்டும். பிள்ளைகளைச் சரியான வழியில் வளர்ப்பது குறித்து, ஒரு போதகராக உங்களிடம் சில அறிவுரைகளை வழங்க அனுமதி வேண்டுகிறேன். என்னை நம்புங்கள், இது ஒவ்வொரு மனச்சாட்சியையும் தட்டி எழுப்ப வேண்டிய ஒரு விஷயமாகும். ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குள், “பிள்ளைகளை வளர்ப்பதில், நான் செய்ய வேண்டியதைச் செய்கிறேனா?” என்று கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும்.

இது கிட்டத்தட்ட அனைவரையும் பாதிக்கும் ஒரு விஷயம். இது தொடாத குடும்பங்களே இல்லை என்று சொல்லலாம். பெற்றோர்கள், ஆசிரியர்கள், தாத்தாக்கள், பாட்டிகள், மாமாக்கள், அத்தைகள், சகோதரர்கள், சகோதரிகள் என அனைவருக்கும் இதில் அக்கறை உண்டு. ஒரு குடும்பத்தின் நிர்வாகத்திலோ அல்லது ஒரு குழந்தையின் வளர்ப்பிலோ, ஆலோசனைகள் மூலம் தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியாதவர்கள் என்று எவரையும் சொல்ல முடியாது. நம் அனைவராலும் நேரடியாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ ஏதோ செய்ய முடியும் என்று நான் நம்புகிறேன். இதை நினைவூட்டவே நான் விரும்புகிறேன்.

இது சம்பந்தப்பட்ட அனைவரும் தங்கள் கடமையிலிருந்து தவறிவிட அதிக வாய்ப்புள்ள ஒரு விஷயமாகும். குறிப்பாக, மக்கள் மற்றவர்களின் குறைகளைத் தெளிவாகக் காண்பதை விட, தங்கள் சொந்தக் குறைகளைக் காண்பதில் தோல்வியடைகிறார்கள். நண்பர்களிடம் பாதுகாப்பற்றது என்று தாங்கள் கண்டித்த அதே வழியில் தங்கள் பிள்ளைகளை வளர்ப்பார்கள். மற்றவர்களின் குடும்பங்களில் உள்ள சிறிய சிக்கல்களைக் காண்பார்கள், ஆனால் தங்கள் சொந்த வீட்டில் உள்ள பெரிய சிக்கல்களைக் கவனிக்க மாட்டார்கள். எல்லா இடங்களிலும் தவறுகளைக் கண்டறிய கழுகைப் போன்ற கண்பார்வை கொண்டிருப்பார்கள், அதே சமயம் தங்கள் சொந்த வீட்டில் தினசரி நடக்கும் அபாயகரமான தவறுகளைக் காண்பதில் வௌவால்களைப் போல குருடர்களாக இருப்பார்கள். அவர்கள் மற்றவர்களின் வீட்டிற்கு ஞானிகளாகவும், தங்கள் சொந்த ரத்தத்திற்குப் பேதைகளாகவும் இருக்கிறார்கள். உங்கள் சொந்தத் தீர்ப்பை இங்கேதான் நீங்கள் சந்தேகிக்க வேண்டும். இதையும் நீங்கள் மனதில் வைத்திருப்பது நல்லது.

ஒரு போதகராக, மக்கள் தங்கள் சொந்தப் பிள்ளைகளைப் பொறுத்தவரை மிகவும் பிடிவாதமாக இருப்பதை என்னால் சுட்டிக்காட்டாமல் இருக்க முடியவில்லை. சில சமயங்களில், விவேகமுள்ள கிறிஸ்தவப் பெற்றோர்கள் கூட, தங்கள் பிள்ளைகள் தவறு செய்தார்கள் அல்லது குற்றவாளிகள் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத் தயங்குவதை நான் கண்டு வியப்படைந்திருக்கிறேன். பலர் இருக்கிறார்கள்; அவர்களிடம் அவர்களின் சொந்த பாவங்களைப் பற்றிப் பேசுவதை விட, அவர்களின் பிள்ளைகள் ஏதோ தவறு செய்துவிட்டார்கள் என்று சொல்வது மிகவும் கடினம்.

இப்போது வாருங்கள், பிள்ளைகளைச் சரியாக வளர்ப்பது குறித்த சில ஆலோசனைகளை உங்களுக்கு முன் வைக்கிறேன். பிதாவாகிய தேவன், குமாரனாகிய தேவன், பரிசுத்த ஆவியாகிய தேவன் இவைகளை ஆசீர்வதித்து, உங்கள் அனைவருக்கும் சரியான நேரத்தில் கிடைக்கும் வார்த்தைகளாக மாற்றட்டும். இவை முக்கியமற்றதாகவும் எளிமையாகவும் இருப்பதாகக் கூறி நிராகரிக்காதீர்கள்; இவை புதிய விஷயங்கள் இல்லை என்று அலட்சியப்படுத்தாதீர்கள். உங்கள் பிள்ளைகளை பரலோகத்திற்காக வளர்க்க விரும்பினால், பின்வரும் ஆலோசனைகளை நீங்கள் லேசாக எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது.

ஆலோசனை #1. உங்கள் பிள்ளைகளை அவர்கள் செல்ல வேண்டிய வழியில் வளர்க்க வேண்டுமே தவிர, அவர்கள் செல்ல விரும்பும் வழியில் வளர்க்காதீர்கள்.

பிள்ளைகள் இயல்பிலேயே தீமைக்குச் சாய்ந்தே பிறக்கிறார்கள் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். எனவே, நீங்கள் அவர்களைத் தாங்களாகவே தேர்ந்தெடுக்க அனுமதித்தால், அவர்கள் நிச்சயமாகத் தவறானதையே தேர்ந்தெடுப்பார்கள்.

ஒரு தாய் தனது கைக்குழந்தை வளர்ந்து என்னவாகப் போகிறான்—உயரமாகவோ குட்டையாகவோ, பலவீனமாகவோ பலமாகவோ, ஞானியாகவோ முட்டாளாகவோ—என்று எதையும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. ஆனால் ஒரு விஷயத்தை மட்டும் தாய் உறுதியாகச் சொல்லலாம்: அவனுக்கு ஊழல் நிறைந்த, பாவியான இதயம் இருக்கும். தவறு செய்வது நமக்கு இயல்பான ஒன்று. சாலொமோன் கூறுகிறார், “பிள்ளையின் இருதயத்தில் மதிகேடு ஒட்டியிருக்கிறது” [நீதிமொழிகள் 22:15]. “தனித்து விடப்பட்ட பிள்ளை தன் தாய்க்கு வெட்கத்தை உண்டாக்குவான்” [நீதிமொழிகள் 29:15]. நம் இதயம் நாம் நடக்கும் பூமியைப் போன்றது; அதை அப்படியே விட்டுவிட்டால், அது நிச்சயமாகக் களைகளைத்தான் வளர்க்கும்.

எனவே, உங்கள் குழந்தையிடம் விவேகத்துடன் செயல்பட விரும்பினால், அவனை அவனது சொந்த விருப்பப்படி விடாதீர்கள். அவனுக்காகச் சிந்தியுங்கள், அவனுக்காகத் தீர்மானியுங்கள், அவனுக்காகச் செயல்படுங்கள்; பலவீனமான அல்லது பார்வையற்ற ஒருவனுக்கு எப்படிச் செய்வீர்களோ, அப்படிச் செய்யுங்கள். ஆனால், தயவுசெய்து அவனது கட்டுக்கடங்காத ஆசைகளையும் விருப்பங்களையும் பின்பற்ற அனுமதிக்காதீர்கள். அவனது மனப்போக்குகள் மற்றும் விருப்பங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கக் கூடாது. அவன் உடலுக்கு எது நல்லது என்று தெரியாதது போலவே, மனதிற்கும் ஆன்மாவிற்கும் எது நல்லது என்று அவனுக்கு இன்னும் தெரியாது. அவன் எதை உண்ண வேண்டும், எதைக் குடிக்க வேண்டும், எப்படி உடுத்த வேண்டும் என்று அவனை நீங்கள் தீர்மானிக்க விடுவதில்லையே. அவ்வாறே, அவனது மன விஷயத்திலும் சீராக இருங்கள். அவனுக்கு எது சரியானது என்று அவன் நினைக்கிறானோ அதன்படி அல்ல, வேதாகமப்படி எது சரியானதோ அந்த வழியில் அவனை வளர்க்குங்கள்.

இந்த முதல் கொள்கையை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால், இதற்கடுத்து எதையும் கேட்பதில் பயனில்லை. சுய விருப்பம் என்பது ஒரு குழந்தையின் மனதில் முதலில் தோன்றும் விஷயம்; அதை எதிர்ப்பதே உங்கள் முதல் பணியாகும்.

ஆலோசனை #2. உங்கள் பிள்ளையை மிகுந்த மென்மை, அன்பு மற்றும் பொறுமையுடன் வளர்க்கவும்.

அவன் கெட்டுப்போகும்படி விட்டுவிடுங்கள் என்று நான் சொல்லவில்லை, ஆனால் நீங்கள் அவனை நேசிக்கிறீர்கள் என்பதை அவன் உணர வேண்டும் என்று சொல்கிறேன்.

பிள்ளையிடம் நீங்கள் கையாளும் அனைத்துச் செயல்களிலும் அன்பு என்பது தங்க இழையாக ஓட வேண்டும். தயவு, மென்மை, பொறுமை, சகிப்புத்தன்மை, அனுதாபம், குழந்தையின் துன்பங்களில் பங்கு கொள்ளும் விருப்பம், குழந்தையின் மகிழ்ச்சியில் பங்கேற்கும் தயார்நிலை—இவைதான் ஒரு குழந்தையை எளிதாக வழிநடத்தக்கூடிய கயிறுகள்—அவன் இதயத்திற்குச் செல்லும் வழியைக் கண்டுபிடிக்க நீங்கள் பின்பற்ற வேண்டிய குறிப்புகள் இவை.

பல பெரியவர்கள் கூட, கட்டாயப்படுத்தப்படுவதை விட எளிதாக வழிநடத்தப்படுகிறார்கள். நம்மனைவரின் மனதிலும் ஒரு உந்துதல் இருக்கிறது, அது கட்டாயத்தை எதிர்க்கிறது; கட்டாயக் கீழ்ப்படிதல் என்று வரும்போதே நாம் முதுகை நிமிர்த்தி, கழுத்தை இறுக்கிக்கொள்கிறோம். நாம் ஒரு பயிற்சியாளரின் கையில் இருக்கும் இளம் குதிரைகளைப் போன்றவர்கள்: அவற்றை அன்புடன் கையாளுங்கள், அவை விரைவாகக் கற்றுக்கொள்ளும், காலப்போக்கில் நீங்கள் ஒரு நூலைக் கொண்டே அவற்றை வழிநடத்தலாம்; ஆனால் அவற்றிடம் கடினமாகவும் முரட்டுத்தனமாகவும் நடந்துகொண்டால், அவற்றை அடக்க மாதக்கணக்கில் போராட வேண்டியிருக்கும்.

குழந்தைகளின் மனதும் நம்மைப் போன்றே வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. கடுமை மற்றும் கடினமான அணுகுமுறை அவர்களைப் பதிலளிக்க விடாமல் பின்வாங்கச் செய்கிறது. அது அவர்களின் இதயங்களை அடைத்துவிடுகிறது, கதவைத் திறக்கப் போராடி நீங்கள் களைத்துப்போவீர்கள். ஆனால், உங்களிடம் அவர்கள் மீது பாசம் இருக்கிறது என்பதை உணரவிடுங்கள்—அவர்களை மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்கவும், நன்மை செய்யவும் நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள் என்பதை அவர்கள் பார்க்கட்டும்—நீங்கள் அவர்களைத் தண்டிப்பது அவர்களின் நன்மைக்காகத்தான் என்று அவர்கள் அறியட்டும். நீங்கள் அன்புடன் அழைத்தால் மட்டுமே, அவர்களின் கவனத்தை உங்களால் ஈர்க்க முடியும்.

இது குழந்தைகளுக்குத் தேவையான மென்மையான அணுகுமுறை என்பதை அறிவு நமக்குக் கற்பிக்கிறது. நாம் அவர்களை நுட்பமான பொருட்களைப் போலக் கையாள வேண்டும். அவர்கள் இளம் செடிகள் போன்றவர்கள், அவர்களுக்கு மென்மையான நீர்ப்பாசனம் தேவை.

நாம் எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் எதிர்பார்க்கக் கூடாது. பிள்ளைகள் எப்படிப்பட்டவர்கள் என்பதை நினைவில் கொண்டு, அவர்களுக்குப் புரியும் வகையில் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும். அவர்களின் மனம் ஒரு உலோகக் கட்டியைப் போன்றது—ஒரே அடியில் உருவம் பெறாது, கொல்லனின் சுத்தியலால் பலமுறை அடி வாங்கினால் தான் பயனுள்ளதாக மாறும். அறிவை அவர்களுக்குப் போதிப்பது, ஒரு சிறிய வாய் கொண்ட பாட்டிலில் ஒயின் ஊற்றுவது போன்றது: மெதுவாக ஊற்ற வேண்டும், இல்லையெனில் எல்லாம் வீணாகிவிடும். “கற்பனைக்குக் கற்பனை, வரிக்கு வரி, வரிக்கு வரி, அங்கே கொஞ்சம் இங்கே கொஞ்சம்” என்பதுதான் உங்கள் விதியாக இருக்க வேண்டும். பொறுமை இல்லையெனில், எதையும் சாதிக்க முடியாது.

இந்த அன்புக்கும் மென்மைக்கும் மாற்றாக எதுவும் இல்லை. ஒரு போதகர் இயேசுவில் உள்ள உண்மையை அதிகாரத்துடன் பேசலாம், ஆனால் அவர் அன்புடன் பேசவில்லை என்றால், சில ஆத்மாக்களே ஆதாயப்படுத்தப்படுவார்கள். அதுபோலவே, நீங்கள் உங்கள் பிள்ளைகளுக்குத் தேவனுக்குரிய பொறுப்புகளைச் சொல்லிக் கொடுக்கலாம்—கட்டளையிடலாம், அச்சுறுத்தலாம், தண்டிக்கலாம்—ஆனால் உங்கள் அணுகுமுறையில் அன்பு இல்லையென்றால், உங்கள் உழைப்பு வீண்தான்.

அன்புதான் வெற்றிகரமான வளர்ப்பின் ரகசியம். கோபமும் கடுமையும் அவர்களைப் பயமுறுத்தலாம், ஆனால் நீங்கள் சொல்வதுதான் சரி என்று அவர்களை நம்ப வைக்காது. சவுல் யோனத்தானிடம் பேசியது போல ஒரு தந்தை பேசினால், அவர் தனது பிள்ளையின் மனதில் செல்வாக்கை இழக்க நேரிடும்.

உங்கள் பிள்ளையின் பாசத்தைத் தக்கவைக்கப் போராடுங்கள். பிள்ளைகள் உங்களைக் கண்டு பயப்படும்படி செய்வது ஆபத்தானது. பயம் பெற்றோர்-பிள்ளை உறவில் திறந்தநிலையை முடிவுக்குக் கொண்டுவருகிறது—பயம் மறைமுகமான செயல்களுக்கு இட்டுச் செல்கிறது—பயம் பாசாங்குத்தனம் என்ற விதையை விதைத்து, பல பொய்களுக்குக் காரணமாகிறது. கொலோசெயர் நிருபத்தில் அப்போஸ்தலன் சொல்வதில் நிறைய உண்மை இருக்கிறது: “பிதாக்களே, உங்கள் பிள்ளைகள் கோபமடையாதபடிக்கு, அவர்களைக் கோபப்படுத்தாதிருங்கள்” [கொலோசெயர் 3:21].

ஆலோசனை #3. எல்லாமே உங்களைச் சார்ந்தது என்ற உறுதியான நம்பிக்கையுடன் உங்கள் பிள்ளைகளை வளர்க்கவும்.

கிருபைதான் மிக வலுவான கொள்கை. ஒரு பழைய பாவியின் இதயத்திற்குள் கிருபை வரும்போது, அது எப்படிச் சாத்தானின் கோட்டைகளைத் தகர்க்கிறது என்பதைப் பாருங்கள்.

இயற்கையும் மிகவும் வலுவானது. அது தேவனுடைய காரியங்களை எப்படி எதிர்க்கிறது என்பதைப் பாருங்கள்.

இருப்பினும், இயற்கை மற்றும் கிருபைக்கு அடுத்தபடியாக, கல்வியை விட சக்திவாய்ந்த ஒன்று எதுவுமில்லை. ஆரம்பகாலப் பழக்கவழக்கங்கள் மிக முக்கியமானவை. நாம் வளர்க்கப்படும் விதத்தாலேயே நாம் என்னவாகிறோம் என்பது தீர்மானிக்கப்படுகிறது. “குழந்தைகள் நர்சரியில் கற்றுக்கொள்வது, வாழ்நாள் முழுவதும் வெளிப்படும்” என்று சிசில் (Cecil) கூறுகிறார்.

நம்மைக் கொண்டு வருபவர்களை நாம் பெரிதும் சார்ந்துள்ளோம். அவர்களின் நடை, உடை, பாவனைகள் மற்றும் சிந்தனை முறைகளை நாம் அறியாமலேயே பெற்றுக்கொள்கிறோம். “நாம சந்திக்கும் பத்து மனிதர்களில் ஒன்பது பேர், அவர்கள் நல்லவர்களாக இருந்தாலும் சரி, கெட்டவர்களாக இருந்தாலும் சரி, பயனுள்ளவர்களாக இருந்தாலும் சரி, இல்லாவிட்டாலும் சரி, அது அவர்களின் கல்விக்கே பொறுப்பாகும்” என்று லாக் (Locke) கூறுகிறார்.

இவையனைத்தும் தேவனின் கருணைமிக்க ஏற்பாடுகளில் ஒன்று. உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு ஈரமான களிமண் போன்ற மனதைக் கொடுத்திருக்கிறார். நீங்கள் சொல்வதை அப்படியே நம்பும் ஒரு மனநிலையை அவர்களுக்குத் தந்துள்ளார். உங்களுக்கு ஒரு பொன்னான வாய்ப்பைக் கொடுத்துள்ளார். அதை நழுவ விடாதீர்கள். ஒருமுறை அது நழுவிவிட்டால், அது என்றென்றைக்குமாகப் போய்விடும்.

“பெற்றோர்கள் எதையும் செய்ய முடியாது, கிருபைக்காகக் காத்திருக்க வேண்டும், சும்மா இருக்க வேண்டும்” என்ற பரிதாபகரமான மாயையில் சிக்கிக் கொள்ளாதீர்கள். தங்கள் பிள்ளைகள் நீதிமான்களாக மரிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள், ஆனால் நீதிமான்களாக வாழ அவர்களுக்கு உதவுவதில்லை. அவர்கள் பெரிய எதிர்பார்ப்புகளைக் கொண்டிருக்கிறார்கள், ஆனால் எதையும் பெறுவதில்லை. சோம்பேறித்தனத்திற்கு அல்லது அலட்சியத்திற்குச் சாக்குப்போக்கு தேடுபவர்களைப் பார்த்து சாத்தான் மகிழ்ச்சியடைகிறான்.

உங்கள் பிள்ளைகளை உங்களால் மாற்ற முடியாது என்பது எனக்குத் தெரியும். மறுபிறப்பு என்பது மனிதனால் அல்ல, தேவனால் உண்டாவது என்று எனக்குத் தெரியும். ஆனால், “பிள்ளையானவன் நடக்கவேண்டிய வழியிலே அவனை நடத்து” என்று தேவன் கட்டளையிட்டதையும், அதை நிறைவேற்றத் தேவையான கிருபையை அவர் தருவார் என்பதையும் நான் அறிவேன். கட்டளையைத் தர்க்கம் செய்யாமல், கீழ்ப்படிந்து முன்னேறிச் செல்வதே நமது கடமை. நாம் கீழ்ப்படியும் போதுதான் தேவன் நம்மைச் சந்திக்கிறார். கானா ஊர் திருமணத்தில் ஊழியர்கள் தண்ணீரை நிரப்பச் சொன்னபோது அவர்கள் செய்ததைப் போல, நாமும் செய்ய வேண்டும்; தண்ணீரை திராட்சரசமாக மாற்றுவதை கர்த்தரிடம் விட்டுவிடலாம்.

ஆலோசனை #4. உங்கள் குழந்தையின் ஆத்துமாவே முதன்முதலில் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டிய விஷயம் என்ற எண்ணத்துடன் தொடர்ந்து பயிற்சி அழியுங்கள்.

நிச்சயமாக, இந்தச் சிறியவர்கள் உங்கள் கண்களுக்கு விலைமதிப்பற்றவர்கள்; ஆனால் நீங்கள் அவர்களை உண்மையாக நேசிப்பீர்கள் என்றால், அவர்களின் ஆத்துமாக்களைப் பற்றி அடிக்கடி சிந்தியுங்கள். அவர்களின் நித்திய எதிர்காலத்தை விட வேறெதுவும் உங்களை அதிகம் கவலையடையச் செய்யக்கூடாது. ஒருபோதும் அழியாத அந்தப் பகுதியை விட, அவர்களின் வேறெந்தப் பகுதியும் உங்களுக்கு நெருக்கமானதாக இருக்கக்கூடாது. உலகமும் அதன் அனைத்து மகிமையும் கடந்து போகும்; “வானங்கள் இரைச்சலோடே ஒழிந்துபோம், பஞ்சபூதங்களும் வெந்துபோகும், பூமியும் அதிலுள்ள கிரியைகளும் எரிந்துபோம்.” ஆனால், நீங்கள் மிகவும் நேசிக்கும் அந்தச் சிறிய உயிரினங்களுக்குள் இருக்கும் ஆவி, இவை அனைத்தையும் விட நீண்ட காலம் வாழும். அவர்கள் நித்தியத்தை மகிழ்ச்சியில் கழிக்கப்போகிறார்களா அல்லது துயரத்தில் கழிக்கப்போகிறார்களா என்பது (மனிதக் கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால்) உங்களைத்தான் பெரும்பாலும் சார்ந்திருக்கிறது.

உங்கள் பிள்ளைகளுக்காக நீங்கள் செய்யும் எல்லாவற்றிலும், உங்கள் மனதில் மேலோங்கி நிற்க வேண்டிய எண்ணம் இதுதான். அவர்களைப் பற்றி நீங்கள் எடுக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும், ஒவ்வொரு திட்டத்திலும், ஒவ்வொரு ஏற்பாட்டிலும், “இது அவர்களின் ஆத்துமாவை எப்படிப் பாதிக்கும்?” என்ற அந்த வலிமையான கேள்வியை விட்டுவிடாதீர்கள்.

ஆத்துமாவை நேசிப்பதுதான் உண்மையான அன்பு. இந்த உலகம் மட்டுமே அவனுக்குக் கிடைப்பதாகவும், இந்த வாழ்க்கை மட்டுமே மகிழ்ச்சிக்கான காலம் என்றும் கருதி, உங்கள் குழந்தையைச் செல்லம் கொடுத்துக் கொஞ்சுவது உண்மையான அன்பு அல்ல, அது கொடூரமாகும். மரணத்திற்குப் பின் எதுவுமில்லாத, இந்த உலகத்தை மட்டுமே கொண்ட ஒரு மிருகத்தைப் போல அவனை நடத்துவதாகும். வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான இலக்கு அவனது ஆத்துமாவின் இரட்சிப்புதான் என்ற அந்த உன்னதமான உண்மையை, அவன் சிறுவயதிலிருந்தே கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அந்த உண்மையை, அவனிடமிருந்து மறைப்பதாகும்.

ஒரு உண்மையான கிறிஸ்தவன் தனது பிள்ளையைப் பரலோகத்திற்காக வளர்க்க விரும்பினால், தற்போதைய “நவீன பாணிக்கு” அடிமையாக இருக்கக்கூடாது. வழக்கமாக இருக்கிறது என்பதற்காக மட்டும் அவர்களுக்குக் கற்பிப்பதோ, மற்றவர்கள் படிக்கிறார்கள் என்பதற்காக மட்டும் சந்தேகத்திற்குரிய புத்தகங்களை வாசிக்க அனுமதிப்பதோ அல்லது அன்றைய காலத்தின் பழக்கம் என்பதற்காக மட்டும் கெட்ட பழக்கங்களை அனுமதிக்கவோ அவர் திருப்தியடையக்கூடாது. அவர் தனது குழந்தைகளின் ஆத்துமாவைக் கருத்தில் கொண்டு பயிற்சி அளிக்க வேண்டும். தனது பயிற்சி முறையை விசித்திரமானது அல்லது வித்தியாசமானது என்று பிறர் கூறுவதைக் கேட்டு அவர் வெட்கப்படக்கூடாது. அப்படி இருந்தால் என்ன? காலம் குறுகியது—இந்த உலகத்தின் பழக்கவழக்கங்கள் கடந்து கொண்டிருக்கின்றன. பூமியை விட பரலோகத்திற்காக—மனிதனை விட தேவனுக்காக—தனது பிள்ளைகளை வளர்த்தவரே இறுதியில் ஞானி என்று அழைக்கப்படுவார்.

ஆலோசனை #5. பைபிளைப் புரிந்துகொள்ள உங்கள் பிள்ளைகளுக்குப் பயிற்சி அளியுங்கள்.

உங்கள் பிள்ளைகளை பைபிளை நேசிக்க வைக்க முடியாது என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். பரிசுத்த ஆவியானவர் தவிர, வேறு யாராலும் தேவனுடைய வார்த்தையில் மகிழ்ச்சியடையும் இதயத்தை நமக்குத் தர முடியாது. ஆனால், உங்கள் பிள்ளைகள் பைபிளுடன் அறிமுகமானவர்கள் என்பதை நீங்கள் உறுதி செய்ய முடியும்; அந்த ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட புத்தகத்தை அவர்கள் எவ்வளவு சீக்கிரம், எவ்வளவு நன்றாகத் தெரிந்துகொள்கிறார்களோ, அவ்வளவு நல்லது என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

பைபிளைப் பற்றிய முழுமையான அறிவே உண்மையான மதத்தின் அனைத்து சரியான பார்வைகளுக்கும் அடித்தளமாகும். பைபிளில் நன்கு வேரூன்றியவர், பொதுவாகத் தனது நம்பிக்கைகளில் தள்ளாடுபவராக இருக்க மாட்டார். அவர் புதிய போதனைகளின் ஒவ்வொரு காற்றினாலும் அலைக்கழிக்கப்பட மாட்டார். வேதாகம அறிவுக்கு முன்னுரிமை அளிக்காத எந்தவொரு பயிற்சி முறையும் பாதுகாப்பற்றது மற்றும் பலவீனமானது.

இந்த விஷயத்தில் நீங்கள் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும், ஏனென்றால் உலகம் முழுவதும் பொய்ப் போதனைகள் நிறைந்துள்ளன. இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு உரிய மரியாதையைத் தவறாகச் சபைக்குக் கொடுப்பவர்கள் நம்மிடையே இருக்கிறார்கள். “சடங்குகளையும் முறைகளையும்” இரட்சகர்களாகவும், நித்திய ஜீவனுக்கான கடவுச்சீட்டுகளாகவும் மாற்றுபவர்கள் சிலர் உள்ளனர். அதேபோல், பைபிளை விட மறைக்கல்வி (catechism) புத்தகத்திற்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பவர்கள், அல்லது சத்திய வேதாகமத்திற்குப் பதிலாகக் கீழ்த்தரமான குட்டிச் கதைகளைப் புகுத்துபவர்கள் உள்ளனர். ஆனால் உங்கள் பிள்ளைகளை நீங்கள் நேசிப்பீர்கள் என்றால், பைபிளின் எளிய உண்மைகளே அவர்களின் ஆத்துமாக்களின் பயிற்சியில் அனைத்தாகவும் இருக்கட்டும்; மற்ற புத்தகங்கள் இரண்டாமிடத்தைப் பிடிக்கட்டும்.

உங்கள் பிள்ளைகள் மறைக்கல்வியில் வல்லவர்களாக இருப்பதை விட, வேதத்தில் வல்லவர்களாக இருப்பதில் அதிக அக்கறை காட்டுங்கள். தேவன் கனம் பண்ணும் பயிற்சி இதுவே என்று நம்புங்கள். சங்கீதக்காரன் தேவனை நோக்கி, “தேவரீர் உம்முடைய வார்த்தையை உம்முடைய எல்லா நாமத்திலும் மேலாக மகிமைப்படுத்தியிருக்கிறீர்” [சங்கீதம் 138:2] என்று கூறுகிறார். குழந்தைகளிடையே அவருடைய வார்த்தையையும் நாமத்தையும் மகிமைப்படுத்த முயற்சிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் அவர் ஒரு சிறப்பான ஆசீர்வாதத்தை வழங்குகிறார் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

உங்கள் பிள்ளைகள் பைபிளை பயபக்தியுடன் வாசிப்பதை உறுதி செய்யுங்கள். அதை மனித வார்த்தையாகப் பார்க்காமல், பரிசுத்த ஆவியானவரே எழுதிய தேவனுடைய வார்த்தையாகப் பார்க்க அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுங்கள்—அனைத்தும் உண்மை, அனைத்தும் பயனுள்ளது, கிறிஸ்து இயேசுவினாலுண்டாகும் விசுவாசத்தைக் கொண்டு அவர்களை இரட்சிப்புக்கு ஞானமுள்ளவர்களாக்க வல்லது.

அவர்கள் அதைத் தவறாமல் வாசிப்பதை உறுதி செய்யுங்கள். அதை அவர்களின் ஆத்துமாவிற்கான தினசரி உணவாகவும், ஆன்மீக ஆரோக்கியத்திற்கு அவசியமான ஒன்றாகவும் கருத அவர்களுக்குப் பயிற்சி அளியுங்கள். இது ஒரு வெறும் சடங்காக மட்டுமே மாறும் வாய்ப்பு உண்டு என்பது எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் ஒரு வெறும் சடங்கு மறைமுகமாகத் தடுக்கும் பாவங்களின் அளவைச் சொல்லி மாளாது.

அவர்கள் முழுவதையும் வாசிப்பதை உறுதி செய்யுங்கள். அவர்களுக்கு எந்தப் போதனையையும் சொல்லிக் கொடுக்கத் தயங்காதீர்கள். கிறிஸ்தவத்தின் முக்கிய போதனைகளைக் குழந்தைகள் புரிந்துகொள்ள முடியாது என்று நினைக்காதீர்கள். நாம் நினைப்பதை விட அவர்கள் பைபிளை அதிகம் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

பாவம், அதன் குற்ற உணர்வு, அதன் விளைவுகள், அதன் வல்லமை, அதன் இழித்தன்மை பற்றி அவர்களிடம் சொல்லுங்கள்: அவர்கள் இதைப் புரிந்துகொள்வதை நீங்கள் காண்பீர்கள்.

கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்து, நமக்காக அவர் செய்த இரட்சிப்பின் பணிகள்—பாவநிவர்த்தி, சிலுவை, இரத்தம், பலி, பரிந்து பேசுதல்—பற்றி அவர்களிடம் சொல்லுங்கள்: இதை அவர்கள் புரிந்துகொள்வது அவர்களுக்குக் கடினமானது அல்ல என்பதைக் கண்டறிவீர்கள்.

தேவனுடைய ஆவியானவர் மனித இதயத்தில் செய்யும் கிரியைகளைப் பற்றி, அவர் எப்படி மாற்றுகிறார், புதுப்பிக்கிறார், பரிசுத்தப்படுத்துகிறார் என்பது பற்றிச் சொல்லுங்கள்: அவர்கள் உங்கள் போதனையைப் பின்பற்றுவதை நீங்கள் விரைவில் காண்பீர்கள். சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு சிறிய குழந்தை மகிமையுள்ள சுவிசேஷத்தின் ஆழ அகலங்களை எவ்வளவு உள்வாங்கிக் கொள்ளும் என்பது நமக்குத் தெரியாது என்று நான் நம்புகிறேன். அவர்கள் இதைப் பற்றி நாம் நினைப்பதை விட மிக அதிகமாகப் புரிந்துகொள்கிறார்கள்.

குழந்தையின் ஆன்மீகக் கல்வி எப்போது தொடங்க வேண்டும் என்பதற்குப் பொதுவான விதி எதுவுமில்லை. சில குழந்தைகளிடம் மனம் மிக விரைவாகத் திறக்கிறது. நாம் மிகச் சீக்கிரம் தொடங்குவது அரிது. மூன்று வயதிலேயே ஒரு குழந்தை என்ன அடைய முடியும் என்பதற்கு அற்புதமான உதாரணங்கள் உள்ளன.

அவர்களின் மனதை வேதத்தால் நிரப்புங்கள். வார்த்தை அவர்களுக்குள் ஏராளமாக வாசம்பண்ணட்டும். அவர்கள் இளமையாக இருக்கும்போதே அவர்களுக்கு முழு பைபிளையும் கொடுங்கள்.

ஆலோசனை #6. ஜெபிக்கும் பழக்கத்தை அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுங்கள்.

ஜெபம் என்பது உண்மையான மதத்தின் உயிர் மூச்சு. ஒரு மனிதன் மறுபிறப்பு அடைந்தான் என்பதற்கு அதுவே முதல் ஆதாரங்களில் ஒன்று. அனனியாவை சவுலிடம் அனுப்பியபோது கர்த்தர் அவனிடம், “இதோ, அவன் ஜெபம்பண்ணுகிறான்” [அப்போஸ்தலர் 9:11] என்று கூறினார். அவன் ஜெபிக்கத் தொடங்கிவிட்டான், அதுவே போதுமான சான்று. உலகத்திலிருந்து கர்த்தருடைய ஜனங்கள் பிரிக்கப்பட்ட நாளில், அவர்களுக்கு இடையே இருந்த அடையாளமே ஜெபம் தான். பைபிள் கூறுகிறது, “அப்பொழுது கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ளத் தொடங்கினார்கள்” [ஆதியாகமம் 4:26].

ஜெபம் அனைத்து உண்மையான கிறிஸ்தவர்களின் அடையாளமாகும். அவர்கள் ஜெபிக்கிறார்கள்—ஏனென்றால் அவர்கள் தங்கள் தேவைகளையும், உணர்வுகளையும், விருப்பங்களையும், பயங்களையும் தேவனிடம் கூறுகிறார்கள்; அவர்கள் சொல்வதை உணர்ந்து சொல்கிறார்கள். பெயரளவில் மட்டும் கிறிஸ்தவராக இருப்பவர் ஜெபங்களை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லலாம், ஆனால் அவர் அதற்கு மேல் செல்வதில்லை. ஜெபம் என்பது ஒரு மனிதனின் ஆத்துமாவில் திருப்புமுனையாகும். நீங்கள் உங்கள் முழங்கால்களுக்கு வரும் வரை, எங்கள் ஊழியம் பயனற்றது, எங்கள் உழைப்பு வீணானது. அதுவரை, உங்களைக் குறித்து எங்களுக்கு நம்பிக்கையில்லை.

ஆன்மீக செழுமையின் பெரிய ரகசியம் ஜெபம் தான். தேவனுடன் அடிக்கடி அந்தரங்கமாக ஐக்கியப்படும்போது, உங்கள் ஆத்துமா மழையிற்குப் பின் புல் வளர்வது போல வளரும்; அந்தத் தொடர்பு அரிதாக இருக்கும்போது, எல்லாம் நின்றுவிடும், உங்கள் ஆத்துமாவை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கவே சிரமப்படுவீர்கள். வளரும் ஒரு கிறிஸ்தவனைக் காட்டுங்கள், வலிமையான கிறிஸ்தவனைக் காட்டுங்கள், செழிப்பான கிறிஸ்தவனைக் காட்டுங்கள்; அவன் தன் கர்த்தருடன் அடிக்கடி பேசுபவன் என்பதில் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன். அவன் அதிகமாகக் கேட்கிறான், அவனுக்கு அதிகமாகக் கிடைக்கிறது. அவன் எல்லாவற்றையும் இயேசுவிடம் சொல்கிறான், அதனால் எப்படிச் செயல்படுவது என்று எப்போதும் அவனுக்குத் தெரியும்.

தேவன் நம் கைகளில் கொடுத்த மிக வலிமையான ஆயுதம் ஜெபம். ஒவ்வொரு சிரமத்திலும் பயன்படுத்த வேண்டிய சிறந்த ஆயுதம் இது, ஒவ்வொரு துன்பத்திலும் உறுதியான தீர்வு இது. இது வாக்குத்தத்தங்களின் கருவூலத்தைத் திறக்கும் சாவி, தேவையில் இருக்கும்போது கிருபையையும் உதவியையும் பெற்றுத்தரும் கை. நம்முடைய அனைத்துத் தேவைகளிலும் ஊத வேண்டிய வெள்ளி எக்காளம் இது, ஒரு அன்புத் தாய் தன் குழந்தையின் குரலைக் கவனித்துக் கேட்பது போல, தேவன் எப்போதும் கேட்கப்போவதாக வாக்களித்த கூக்குரல் இது.

தேவனிடம் வருவதற்கு மனிதன் பயன்படுத்தக்கூடிய எளிய வழி ஜெபம். இது அனைவருக்கும் எட்டக்கூடியது—நோயாளி, முதியவர், பக்கவாதம் உள்ளவர், பார்வையற்றவர், ஏழை, கல்வியறிவில்லாதவர் என அனைவரும் ஜெபிக்கலாம். கல்வி, புத்தகங்கள், அறிவுத்திறன் பற்றிக் குறை சொல்வதால் உங்களுக்கு ஒன்றும் கிடைக்காது. உங்கள் ஆத்துமாவின் நிலை குறித்துப் பேச உங்களுக்கு ஒரு நாக்கு இருக்கும் வரை, நீங்கள் ஜெபிக்க வேண்டும். “நீங்கள் விண்ணப்பம் பண்ணாமலிருக்கிறதினால் உங்களுக்குப் பலன் கிடைக்கவில்லை” [யாக்கோபு 4:2] என்ற வார்த்தைகள், நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் பலருக்குப் பயங்கரமான கண்டனமாக இருக்கும்.

பெற்றோர்களே, உங்கள் பிள்ளைகளை நீங்கள் நேசிப்பீர்கள் என்றால், அவர்களுக்கு ஜெபிக்கும் பழக்கத்தை உருவாக்க உங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்யுங்கள். எப்படித் தொடங்க வேண்டும் என்று அவர்களுக்குக் காட்டுங்கள். என்ன சொல்ல வேண்டும் என்று சொல்லித் தாருங்கள். விடாமுயற்சியுடன் இருக்க அவர்களை ஊக்குவியுங்கள். அவர்கள் கவனக்குறைவாக இருந்தால் அவர்களுக்கு நினைவூட்டுங்கள். அவர்கள் ஒருபோதும் கர்த்தருடைய நாமத்தை அழைக்கவில்லை என்றால், அது உங்கள் தவறாக இருக்கக் கூடாது.

ஒரு குழந்தை செய்யக்கூடிய மதத்தின் முதல் படி இதுதான் என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். அவனால் வாசிப்பதற்கு முன்பே, உங்கள் தாயின் பக்கத்தில் முழங்காலிட்டு, நீங்கள் அவன் வாயில் போடும் ஜெபம் மற்றும் துதியின் எளிய வார்த்தைகளைச் சொல்ல அவனுக்குக் கற்றுக்கொடுக்கலாம். எந்த ஒரு முயற்சியிலும் முதல் படிகளே மிக முக்கியமானவை என்பதால், உங்கள் குழந்தைகளின் ஜெபங்கள் செய்யப்படும் விதமும் உங்கள் மிக நெருக்கமான கவனத்திற்குரிய ஒரு விஷயமாகும். இதில் எவ்வளவு அடங்கியிருக்கிறது என்பது பலருக்குத் தெரியவில்லை. அவர்கள் அவசரமாக, கவனக்குறைவாக, பயபக்தியற்ற முறையில் ஜெபிப்பதைத் தவிர்க்க நீங்கள் கவனமாக இருக்க வேண்டும். இந்த விஷயத்தின் மேற்பார்வையை மற்றவர்களிடம் விட்டுவிடாதீர்கள், அல்லது உங்கள் பிள்ளைகள் தாங்களாகவே இதைச் செய்வார்கள் என்று நம்பித் தவறாதீர்கள். குழந்தையின் தினசரி வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான இந்த விஷயத்தை நேரில் கவனிக்காத தாயைப் பாராட்டுவது எனக்குச் சாத்தியமில்லை. உங்கள் சொந்த கையும் கண்ணும் ஒரு பழக்கத்தை உருவாக்க உதவ வேண்டுமென்றால், அது ஜெபிக்கும் பழக்கமாகத்தான் இருக்க வேண்டும். என்னை நம்புங்கள், உங்கள் பிள்ளைகள் ஜெபிப்பதை நீங்கள் ஒருபோதும் கேட்கவில்லை என்றால், நீங்கள் பெரும் குற்றம் செய்தவர்களாவீர்கள். யோபுவின் புத்தகத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள அந்தப் பறவையை விட நீங்கள் புத்திசாலிகள் அல்ல: “அது முட்டைகளைத் தரையிலே இட்டு, மண்ணிலே வெதுவெதுப்பாக்கி, கால் நசுக்கும் என்றும், காட்டிலுள்ள மிருகம் மிதிக்கும் என்றும் மறக்கின்றது. அது தன் குஞ்சுகளைத் தனக்குக் குஞ்சுகளல்லாததுபோலக் கடினமாக்கிக்கொள்ளும்; அதின் பிரயாசம் வீணானாலும் அதற்குப் பயமில்லை” [யோபு 39:14-16].

ஜெபம் என்பது மற்ற பழக்கங்களை விட நீண்ட காலம் நம் நினைவில் இருக்கும் ஒன்று. பல முதியவர்கள் தங்கள் சிறுவயதில் அவர்களின் தாய் அவர்களை எப்படி ஜெபிக்க வைத்தார்கள் என்று உங்களிடம் சொல்ல முடியும். மற்ற விஷயங்கள் அவர்களின் மனதிலிருந்து மறைந்திருக்கலாம், ஆனால் இது அல்ல. அவர்கள் ஆராதனைக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்ட தேவாலயம், கேட்ட பிரசங்கங்கள், அவர்களுடன் விளையாடிய தோழர்கள்—இவை அனைத்தும் அவர்களின் நினைவிலிருந்து மறைந்து போயிருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் சிறுவயதில் செய்த முதல் ஜெபங்கள் மிக வித்தியாசமானவை. அவர்கள் எங்கே முழங்காலிட்டார்கள், என்ன சொல்லக் கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டார்கள், ஜெபிக்கும்போது அவர்களின் தாய் எப்படிப் பார்த்தார் என்பது வரை பலருக்கு இன்றும் பசுமையாக நினைவில் இருக்கும்.

ஓ, அன்பான நண்பரே, நீங்கள் உங்கள் பிள்ளைகளை நேசிப்பீர்கள் என்றால், ஜெபிக்கும் பழக்கத்தின் அந்த ஆரம்பக்காலப் பதிவை நழுவ விடாதீர்கள். நீங்கள் உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு எதைக் கற்றுக்கொடுக்கிறீர்களோ இல்லையோ, குறைந்தது ஜெபிக்கும் பழக்கத்தையாவது கற்றுக்கொடுங்கள்.

ஆலோசனை #7. தேவாலயத்திற்குச் செல்வதிலும், கர்த்தருடைய விருந்தில் பங்கேற்பதிலும் உண்மையாகவும் சீராகவும் இருக்க அவர்களுக்குப் பயிற்சி அளியுங்கள்.

தேவாலயத்திற்குச் செல்வதன் கடமையையும் பாக்கியத்தையும், சபையின் ஜெபங்களில் இணைவதையும் பற்றி அவர்களிடம் சொல்லுங்கள். கர்த்தருடைய ஜனங்கள் எங்கு கூடி வருகிறார்களோ, அங்கு கர்த்தராகிய இயேசு விசேஷித்த விதத்தில் இருக்கிறார் என்றும், வராதவர்கள் சீஷனாகிய தோமா போல ஒரு ஆசீர்வாதத்தை இழந்துவிடுவார்கள் என்றும் அவர்களுக்குச் சொல்லுங்கள். தேவனுடைய வார்த்தையைப் பிரசங்கிப்பதைக் கேட்பதன் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி அவர்களிடம் சொல்லுங்கள்; இது மனிதர்களின் ஆத்துமாக்களை மாற்றவும், பரிசுத்தப்படுத்தவும், கட்டியெழுப்பவும் தேவன் ஏற்படுத்திய வழியாகும். அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், “சிலர் சபைக்கூடிவருதலை விட்டுவிடுகிறதுபோல, நாமும் விட்டுவிடாமல், ஒருவருக்கொருவர் புத்திசொல்லக்கடவோம்; அந்த நாள் సమీபிக்கிறதைக் காண்கிறபடியால் அதிக அதிகமாய்ச் சொல்லக்கடவோம்” [எபிரெயர் 10:25] என்று கட்டளையிடுவதைப் பற்றி அவர்களிடம் சொல்லுங்கள்.

தேவாலயத்தில் வயதானவர்கள் மட்டுமே வந்து, இளைஞர்களும் இளம் பெண்களும் விலகிச் செல்வது சோகமான காட்சி. ஆனால், சண்டே ஸ்கூலுக்கு வரும் கட்டாயத்தில் இருப்பவர்களைத் தவிர, வேறு எந்தக் குழந்தைகளும் தேவாலயத்தில் காணப்படாதது அதைவிட சோகமான காட்சி. இந்தத் தவறு உங்கள் மீது இருக்கக்கூடாது. சண்டே ஸ்கூலுக்கு வருபவர்களைத் தவிர, ஒவ்வொரு நகரத்திலும் பல சிறுவர் சிறுமியர்கள் உள்ளனர்; அவர்களின் பெற்றோர்களாகிய நீங்கள் அவர்கள் உங்களோடு தேவாலயத்திற்கு வருவதை உறுதி செய்ய வேண்டும்.

வராததற்கு வீணான சாக்குகளைச் சொல்லும் பழக்கத்தை அவர்களிடம் வளர விடாதீர்கள். உங்கள் கூரையின் கீழ் இருக்கும் வரை, ஆரோக்கியமாக இருக்கும் அனைவரும் கர்த்தருடைய நாளில் கர்த்தரை மகிமைப்படுத்துவது உங்கள் வீட்டின் விதி என்றும், கர்த்தருடைய நாளில் தேவாலயத்திற்குச் செல்ல மறுக்கும் நபர் தனது ஆத்துமாவிற்குப் பெரும் தீங்கு விளைவிக்கிறார் என்றும் அவர்கள் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளும்படி செய்யுங்கள்.

முடிந்தால், உங்கள் குழந்தைகள் உங்களோடு தேவாலயத்திற்கு வருவதையும், அங்கே இருக்கும்போது உங்களுக்கு அருகில் அமர்வதையும் உறுதி செய்யுங்கள். தேவாலயத்திற்குச் செல்வது ஒரு விஷயம், ஆனால் அங்கே ஒழுங்காக நடந்துகொள்வது வேறு விஷயம். என்னை நம்புங்கள், உங்கள் கண்காணிப்பில் அவர்கள் இருப்பதை விட சிறந்த பாதுகாப்பு வேறொன்றும் இல்லை.

இளைஞர்களின் மனம் எளிதில் திசைதிருப்பப்படலாம், அவர்களின் கவனம் சிதறலாம்; இதைச் சரிசெய்ய ஒவ்வொரு வழியும் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும். அவர்கள் தனியாகத் தேவாலயத்திற்கு வருவதை நான் விரும்புவதில்லை—அவர்கள் அடிக்கடி கெட்ட சகவாசத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள், அதனால் வாரத்தின் மற்ற நாட்களை விட கர்த்தருடைய நாளில் அதிக தீமையைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். அதேபோல், தேவாலயத்தில் “இளைஞர் மூலை” என்று அழைக்கப்படுவதையும் நான் விரும்புவதில்லை. அங்கே அவர்கள் கவனக்குறைவான மற்றும் பயபக்தியற்ற பழக்கங்களைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்; அவற்றை மறந்துவிட பல ஆண்டுகள் ஆகும். ஒரு முழு குடும்பமும், முதியவர்களும் இளைஞர்களும், பக்கத்து பக்கத்தில் அமர்ந்து குடும்பமாகத் தேவனுக்குச் சேவை செய்வதையே நான் பார்க்க விரும்புகிறேன்.

குழந்தைகள் புரிந்துகொள்வதற்கு மிகச் சிறியவர்கள் என்பதால், தேவாலயத்திற்கும் கர்த்தருடைய விருந்திற்கும் அவர்களை அழைத்துச் செல்வது பயனற்றது என்று சிலர் கூறுகிறார்கள்.

அத்தகைய வாதங்களைக் கேட்காதீர்கள். பழைய ஏற்பாட்டில் அத்தகைய போதனை எனக்கு எங்கும் காணப்படவில்லை. மோசேயும் ஆரோனும் பார்வோனுக்கு முன்பாகச் செல்லும்போது, “எங்கள் வாலிபரோடும் எங்கள் முதியோரோடும், எங்கள் குமாரரோடும் எங்கள் குமாரத்திகளோடும்… போகவேண்டும்” [யாத்திராகமம் 10:9] என்று சொல்வதைக் கவனிக்கிறேன். யோசுவா தேவனுடைய சட்டத்தை வாசித்தபோது, “மோசே கட்டளையிட்டவைகளிலெல்லாம் யோசுவா இஸ்ரவேல் சபையார் அனைவருக்கு முன்பாகவும், ஸ்திரீகளுக்கும் குழந்தைகளுக்கும் முன்பாகவும் வாசியாத வசனம் ஒன்றும் இல்லை” [யோசுவா 8:35] என்று பைபிள் சொல்வதைக் கவனிக்கிறேன். புதிய ஏற்பாட்டிற்குச் செல்லும்போது, பழைய ஏற்பாட்டைப் போலவே அங்கேயும் குழந்தைகள் பொதுவான மதச் செயல்களில் பங்கேற்பதைக் காண்கிறேன். பவுல் தீருவை விட்டுப் புறப்படும்போது, “அவர்கள் எல்லாரும் தங்கள் மனைவிகளோடும் பிள்ளைகளோடும் கூட, நகரத்திற்குப் புறம்பே எங்களை வழிவிட்டு வந்தார்கள்; நாங்கள் கடற்கரையிலே முழங்காலிட்டு ஜெபம்பண்ணினோம்” [அப்போஸ்தலர் 21:5].

சாமுவேல் சிறுவயதில் கர்த்தரை அறியுமுன்பே அவருக்குப் பணிவிடை செய்ததாகத் தெரிகிறது, பைபிள் சொல்கிறது, “சாமுவேல் இன்னும் கர்த்தரை அறியவில்லை, கர்த்தருடைய வசனமும் அவனுக்கு இன்னும் வெளிப்படவில்லை” [1 சாமுவேல் 3:7]. அப்போஸ்தலர்களே நம் கர்த்தர் பேசியவை அனைத்தையும் அக்காலத்தில் புரிந்துகொண்டதாகத் தெரியவில்லை: “இவைகளை அவருடைய சீஷர்கள் முதலிலே அறியவில்லை; இயேசு மகிமையடைந்த பின்பு, இவைகள் அவரைக்குறித்து எழுதப்பட்டிருக்கிறதென்றும், இவைகளை அவருக்குச் செய்தார்களென்றும் நினைவுகூர்ந்தார்கள்” [யோவான் 12:16].

பெற்றோர்களே, இந்த உதாரணங்களைக் கொண்டு உங்கள் மனதைத் தேற்றிக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் பிள்ளைகள் இப்போது தேவாலயத்திற்கும் கர்த்தருடைய விருந்திற்கும் உள்ள முழு மதிப்பையும் உணரவில்லை என்பதால் சோர்ந்து போகாதீர்கள். அவர்களுக்குத் தவறாமல் கலந்துகொள்ளும் பழக்கத்தை மட்டும் கற்றுக்கொடுங்கள். அதை உயர்வான, புனிதமான, மரியாதைக்குரிய கடமையாக அவர்கள் மனதில் பதிய வையுங்கள். என்னை நம்புங்கள், உங்கள் முயற்சிக்காக அவர்கள் உங்களை ஆசீர்வதிக்கும் நாள் நிச்சயம் வரும்.

ஆலோசனை #8. விசுவாசப் பழக்கத்தை அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுங்கள்.

இதன் மூலம் நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்றால், நீங்கள் சொல்வதை நம்புவதற்கு அவர்களுக்குப் பயிற்சியளிக்க வேண்டும். உங்கள் தீர்ப்பில் அவர்களுக்கு நம்பிக்கை ஏற்படும்படியும், அவர்களுடைய சொந்தக் கருத்துக்களை விட உங்கள் கருத்துக்களே சிறந்தவை என்று மதிக்கவும் நீங்கள் அவர்களை ஊக்கப்படுத்த வேண்டும். ஒரு விஷயம் அவர்களுக்குக் கெடுதல் என்று நீங்கள் கூறினால், அது நிச்சயமாகக் கெடுதல்தான் என்றும், நல்லது என்று கூறினால் அது நிச்சயமாக நல்லதுதான் என்றும் அவர்கள் நினைக்க வேண்டும்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர்களின் அறிவை விட உங்கள் அறிவு சிறந்தது என்றும், அவர்கள் உங்கள் வார்த்தையை முழுமையாக நம்பலாம் என்றும் அவர்களைக் கருதச் செய்யுங்கள். இப்போது அவர்களுக்குத் தெரியாத விஷயங்கள், பின்னர் தெரியவரும் என்று உணர அவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுங்கள். நீங்கள் செய்யச் சொல்லும் ஒவ்வொரு காரியத்திற்கும் ஒரு காரணம் இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் மனப்பூர்வமாகக் ஏற்றுக்கொள்ளும்படி செய்யுங்கள்.

உண்மையான விசுவாச மனப்பான்மையின் மேன்மையை யாரால் விவரிக்க முடியும்? அல்லது, அவிசுவாசம் உலகத்திற்கு எவ்வளவு துயரத்தைக் கொண்டுவந்தது என்பதை யாரால் சொல்ல முடியும்? அவிசுவாசமே ஏவாளைத் தடைசெய்யப்பட்ட கனியை உண்ண வைத்தது—தேவனுடைய வார்த்தையின் உண்மையை அவள் சந்தேகித்தாள்: “நிச்சயமாகச் சாவீர்கள்.” அவிசுவாசமே பழைய உலகத்தை நோவாவின் எச்சரிக்கையை நிராகரிக்கச் செய்தது, அதன் விளைவாக அவர்கள் தங்கள் பாவத்தில் அழிந்தனர். அவிசுவாசமே இஸ்ரவேலரை வனாந்தரத்தில் தங்க வைத்தது—வாக்குத்தத்தம் பண்ணப்பட்ட தேசத்திற்குள் அவர்கள் நுழைய விடாமல் தடுத்த தடுப்புச் சுவர் அது. அவிசுவாசமே யூதர்களை மகிமையின் கர்த்தரைச் சிலுவையில் அறைய வைத்தது—மோசேயும் தீர்க்கதரிசிகளும் தினமும் அவர்களுக்கு வாசித்துக் காட்டப்பட்டும், அவர்கள் அவர்களின் குரலை நம்பவில்லை. இன்றும் மனித இதயத்தை ஆளும் பாவம் அவிசுவாசம் தான்—தேவனுடைய வாக்குத்தத்தங்களில் அவிசுவாசம், தேவனுடைய கோபத்திலும் ஒழுக்கத்திலும் அவிசுவாசம், நம்முடைய பாவத்தன்மையிலும் ஆபத்திலும் அவிசுவாசம், நம்முடைய தீய இதயங்களின் பெருமைக்கும் உலகத்தன்மைக்கும் எதிராக இருக்கும் அனைத்திலும் அவிசுவாசம். உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு முழுமையான விசுவாசப் பழக்கத்தை நீங்கள் பயிற்றுவிக்கவில்லை என்றால், நீங்கள் அளிக்கும் பயிற்சியினால் எந்தப் பயனும் இல்லை—பெற்றோரின் வார்த்தையில் விசுவாசம், பெற்றோர்கள் சொல்வதுதான் சரியாக இருக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை.

குழந்தைகள் புரிந்துகொள்ள முடியாத எதையும் அவர்களிடம் எதிர்பார்க்கக்கூடாது என்றும், நீங்கள் செய்யச் சொல்லும் ஒவ்வொன்றிற்கும் காரணத்தை விளக்கிச் சொல்ல வேண்டும் என்றும் சிலர் சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறேன். இத்தகைய எண்ணத்திற்கு எதிராக நான் உங்களை எச்சரிக்கிறேன். இது தவறான மற்றும் சிதைந்த கொள்கை என்று நான் வெளிப்படையாகச் சொல்கிறேன். நீங்கள் செய்யும் அனைத்தையும் மர்மமாக வைத்திருப்பது அபத்தமானதுதான், நாமே சொல்லும் காரியங்கள் நியாயமானவை மற்றும் ஞானமானவை என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும்படி பல விஷயங்களை விளக்குவது நல்லதுதான். ஆனால், எதையும் நம்பக்கூடாது என்றும், பலவீனமான மற்றும் முதிர்ச்சியற்ற புரிதல் கொண்ட அவர்கள் ஒவ்வொரு அடியிலும் “ஏன்” மற்றும் “எதனால்” என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று அவர்களை வளர்ப்பது—இது உண்மையில் ஒரு பயங்கரமான தவறு, இது அவர்களின் மனதை மோசமாகப் பாதிக்கும்.

சில நேரங்களில், உங்கள் குழந்தையிடம் தர்க்கரீதியாகப் பேசுங்கள், ஆனால் (நீங்கள் அவர்களை உண்மையாக நேசிப்பீர்கள் என்றால்) அவன் ஒரு குழந்தை என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்—அவன் குழந்தையைப் போலச் சிந்திக்கிறான், குழந்தையைப் போலப் புரிந்துகொள்கிறான், எனவே எல்லா காரியங்களுக்கும் காரணம் தெரிந்தே இருக்க வேண்டும் என்று அவன் எதிர்பார்க்கக்கூடாது.

மோரியா மலையில் ஆபிரகாம் ஈசாக்கை பலியாகக் கொண்டு சென்ற அந்த நாளில், ஈசாக்கின் உதாரணத்தை அவர்களுக்கு முன் வையுங்கள் [ஆதியாகமம் 22]. ஈசாக்கு தன் தந்தையிடம் ஒரு எளிய கேள்வியைக் கேட்டான், “தகனபலிக்கு ஆட்டுக்குட்டி எங்கே?” அதற்கு, “தேவன் தமக்கு ஆட்டுக்குட்டியைப் பார்த்துக்கொள்வார்” என்ற பதிலைத்தவிர வேறு பதில் கிடைக்கவில்லை. எப்படி, எங்கே, எப்போது அல்லது என்ன வழியில்—இவை எதுவும் ஈசாக்கிற்குச் சொல்லப்படவில்லை; ஆனால் அந்தப் பதில் போதுமானதாக இருந்தது. தன் தந்தை சொன்னதால் எல்லாம் சரியாக நடக்கும் என்று அவன் நம்பினான், அவன் மனநிறைவடைந்தான்.

மேலும், நாம் அனைவரும் தொடக்கத்திலேயே கற்பவர்களே என்றும், எல்லா அறிவிலும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய ஒரு அடிப்படைக் கல்வி உண்டு என்றும் உங்கள் பிள்ளைகளுக்குச் சொல்லுங்கள்—உலகின் மிகச் சிறந்த குதிரையும் ஒரு காலத்தில் பழக்கப்படுத்தப்பட வேண்டியிருந்தது—உங்கள் பயிற்சியின் ஞானத்தை அவர்கள் உணரும் நாள் வரும். அதுவரை, ஒரு காரியம் சரி என்று நீங்கள் சொன்னால், அது அவர்களுக்குப் போதுமானதாக இருக்க வேண்டும்—அவர்கள் உங்களை நம்ப வேண்டும், மனநிறைவோடு இருக்க வேண்டும்.

பெற்றோர்களே, பயிற்சியில் ஏதேனும் ஒரு அம்சம் முக்கியமானது என்றால், அது இதுதான். உங்கள் பிள்ளைகள் மீது நீங்கள் வைத்திருக்கும் அன்பின் பெயரால், விசுவாசப் பழக்கத்தை அவர்களுக்குப் பயிற்றுவிக்க எல்லா வழிகளையும் பயன்படுத்துங்கள்.

ஆலோசனை #9. கீழ்ப்படியும் பழக்கத்தைக் கற்றுக்கொடுங்கள்.

இலக்கை அடைய எவ்வளவு முயற்சி செய்தாலும் அது தகுதியானது. நம் வாழ்வில் கீழ்ப்படிதலைப் போன்ற செல்வாக்கு செலுத்தும் பழக்கம் வேறில்லை என்று நான் நம்புகிறேன். பெற்றோர்களே, உங்கள் பிள்ளைகளுக்குக் கீழ்ப்படியக் கற்றுக்கொடுக்கத் தீர்மானியுங்கள், அது உங்களுக்குப் பெரும் சிரமத்தையும், அவர்களுக்குக் கண்ணீரையும் கொடுத்தாலும் சரி. கேள்விகள் கேட்கவோ, தர்க்கம் செய்யவோ, விவாதிக்கவோ, தாமதிக்கவோ விடாதீர்கள். நீங்கள் கட்டளையிடும்போது, அதை அவர்கள் செய்ய வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பதை அவர்களுக்குத் தெளிவாகப் புரிய வையுங்கள்.

கீழ்ப்படிதல் மட்டுமே உண்மையானது. அது விசுவாசத்தின் வெளிப்பாடு, செயல்படும் விசுவாசம், மற்றும் வெளிப்படையான விசுவாசம். கர்த்தருடைய ஜனங்களிடையே உண்மையான சீஷத்துவத்திற்கு இதுவே சோதனை. இயேசு கூறினார், “நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறவைகளை நீங்கள் செய்தால், என் சிநேகிதராயிருப்பீர்கள்” [யோவான் 15:14]. பெற்றோர் கட்டளையிடும் எதையும் செய்வதும், நன்கு பயிற்றுவிக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் அடையாளமாக இருக்க வேண்டும். ஐந்தாம் கட்டளை வலியுறுத்தும் அந்த மரியாதை, தந்தைக்கும் தாய்க்கும் மகிழ்ச்சியோடும், விருப்பத்தோடும், உடனே கீழ்ப்படியாமல் இருந்தால் வேறு எங்கே இருக்கிறது?

முன்கூட்டியே கீழ்ப்படிதல் என்பது வேதாகமம் முழுவதும் வலியுறுத்தப்படுகிறது. ஆபிரகாம் தனது குடும்பத்தை மட்டும் பயிற்றுவிக்கவில்லை, “கர்த்தருடைய வழியை நடக்கும்படிக்கு, நீதியையும் நியாயத்தையும் செய்யும்படிக்கு, தன் பிள்ளைகளுக்கும் தன் வீட்டாருக்கும் கட்டளையிடுவான்” என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது [ஆதியாகமம் 18:19]. கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவே சிறுவயதில் மரியாளும் யோசேப்புக்கும் கீழ்ப்படிந்திருந்தார் என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது [லூக்கா 2:51]. யோசேப்பு ஆதியாகமம் 37:13-ல் தன் தந்தை யாக்கோபின் கட்டளைக்கு எவ்வளவு கீழ்ப்படிந்தார் என்பதைக் கவனியுங்கள். ஏசாயா கீழ்ப்படியாமையை எவ்வளவு தீயதாகக் கருதுகிறார் என்பதைக் கவனியுங்கள், “இளைஞன் முதியோனுக்கு விரோதமாய் எழும்புவான்” [ஏசாயா 3:5]. அப்போஸ்தலனாகிய பவுல், கடைசி நாட்களில் வரும் பயங்கரமான பாவங்களில் ஒன்றாகப் பெற்றோருக்குக் கீழ்ப்படியாமையைச் சொல்வதைக் கவனியுங்கள் [2 தீமோத்தேயு 3:2]. ஒரு கிறிஸ்தவ ஊழியரின் தேவைகளில் ஒன்றாகப் பிள்ளைகளின் கீழ்ப்படிதலை அவர் குறிப்பிடுகிறார்: “தன் குடும்பத்தை நன்றாக நடத்துகிறவனும், தன் பிள்ளைகளை எல்லா அடக்கத்தோடும் கீழ்ப்படியப் பண்ணுகிறவனுமாயிருக்க வேண்டும்” [1 தீமோத்தேயு 3:4]. மேலும், ஒரு உதவிக்காரன் “தன் பிள்ளைகளையும் தன் வீடுகளையும் நன்றாக நடத்துகிறவனாயிருக்க வேண்டும்” [1 தீமோத்தேயு 3:12]. மேலும், ஒரு மூப்பரின் பிள்ளைகள் “விசுவாசமுள்ளவர்களும், துன்மார்க்கர் என்கிற குற்றமில்லாதவர்களுமாயிருக்க வேண்டும்” [தீத்து 1:6].

பெற்றோர்களே, உங்கள் பிள்ளைகள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதைப் பார்க்க விரும்புகிறீர்களா? அப்படியென்றால், அவர்கள் சொல்லப்பட்டதைக் கேட்கவும், சொன்னதைச் செய்யவும் பயிற்சி அளியுங்கள். நாம் முற்றிலும் சுதந்திரமாக இருக்கப் படைக்கப்படவில்லை—அதற்கு நாம் தகுதியானவர்களுமல்ல. கிறிஸ்துவால் விடுதலையாக்கப்பட்டவர்களும் ஒரு நுகத்தைச் சுமக்கிறார்கள், அவர்கள் “கர்த்தராகிய கிறிஸ்துவுக்கு ஊழியம் செய்கிறார்கள்” [கொலோசெயர் 3:24]. இந்த உலகம் அனைவரையும் ஆள அனுமதிக்கவில்லை என்பதையும், நம்மை விட உயர்ந்தவர்களுக்குக் கீழ்ப்படியத் தெரியாத வரை நாம் சரியான இடத்தில் இல்லை என்பதையும் பிள்ளைகள் விரைவில் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அவர்கள் இளமையாக இருக்கும்போதே கீழ்ப்படியக் கற்றுக்கொடுங்கள், இல்லையெனில் அவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் தேவனுக்கு எதிராகப் போராடுவார்கள், அவருடைய கட்டுப்பாட்டிற்கு வெளியே இருக்க முடியும் என்ற வீணான எண்ணத்தால் தங்களை வருத்திக்கொள்வார்கள்.

என் நண்பர்களே, நான் உங்களுக்குப் பரிந்துரைப்பது மிகவும் அவசியமானது. பிள்ளைகள் தாங்களாகவே சிந்திக்கவும் தேர்ந்தெடுக்கவும் அனுமதிக்கும் பெற்றோர்களை நீங்கள் காண்பீர்கள், அவர்களின் கீழ்ப்படியாமையை ஏதோ ஒரு சாதாரண விஷயமாகக் கருதி அதற்குச் சாக்குப்போக்கு சொல்வார்கள். என் பார்வையில், எப்போதும் விட்டுக் கொடுக்கும் பெற்றோர் மற்றும் எப்போதும் தன் விருப்பப்படி நடக்கும் பிள்ளை என்பது மிகவும் வேதனையான காட்சி—ஏனென்றால், தேவன் நியமித்த ஒழுங்கு முறை தலைகீழாக மாற்றப்படுவதை நான் பார்க்கிறேன். அந்தப் பிள்ளையின் குணாதிசயத்தில் இறுதியாக விளையப்போவது சுயநலம், பெருமை மற்றும் வீண் கர்வமே என்பதில் எனக்கு ஐயமில்லை. பிள்ளைகளாக இருக்கும்போது பூமியில் உள்ள தங்கள் தந்தைக்குக் கீழ்ப்படிய மறுக்கிறவர்களை, பரலோகத்தில் உள்ள தந்தைக்குக் கீழ்ப்படியச் சொல்வது கடினம்தான்.

பெற்றோர்களே, உங்கள் பிள்ளைகளை நீங்கள் நேசிப்பீர்கள் என்றால், கீழ்ப்படிதலை ஒரு தாரக மந்திரமாக அவர்களின் கண் முன்னே வைத்திருங்கள்.

ஆலோசனை #10. எப்போதும் உண்மையைச் சொல்லும் பழக்கத்தைக் கற்றுக்கொடுங்கள்.

உலகில் உண்மையைச் சொல்வது நாம் நினைப்பதை விட மிக அரிது. உண்மையைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை என்பது ஒரு பொன்னான விதி. பொய்யும் வஞ்சகமும் பழங்காலப் பாவங்கள். சாத்தான் அவற்றின் பிதா—அவன் ஒரு துணிச்சலான பொய்யால் ஏவாளை வஞ்சித்தான், அன்று முதல் ஏவாளின் பிள்ளைகள் அனைவரும் இதைப் பற்றி எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்.

உலகில் எவ்வளவு பொய்களும் வஞ்சகமும் இருக்கிறது என்று சிந்தியுங்கள்! எவ்வளவு மிகைப்படுத்தல்கள்! எளிய கதையில் எவ்வளவு பொய்கள் சேர்க்கப்படுகின்றன! ஒருவரது சுயநலத்திற்கு உதவவில்லை என்றால், எவ்வளவு விஷயங்கள் மறைக்கப்படுகின்றன! நம்மைச் சுற்றி கேள்வி கேட்காமல் நம்பக்கூடியவர்கள் எத்தனை பேர்? பாரசீகர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு உண்மையைச் சொல்லக் கற்றுக்கொடுத்தது மிக முக்கியமான விதியாக வைத்திருந்தது புத்திசாலித்தனமே. மனிதனின் இயல்பான பாவத்தன்மைக்கு இது எவ்வளவு பயங்கரமான சான்றாகும்!

என் நண்பரே, பழைய ஏற்பாட்டில் தேவன் எத்தனை முறை உண்மையுள்ள தேவன் என்று அழைக்கப்படுகிறார் என்று நினையுங்கள். நாம் கீழ்ப்படிய வேண்டியவரின் குணாதிசயத்தில் முதன்மையான அம்சமாக உண்மை நமக்குக் காட்டப்படுகிறது. அவர் நேர்மையான பாதையிலிருந்து விலகுவதில்லை. அவர் பொய்யையும் பாசாங்குத்தனத்தையும் வெறுக்கிறார். உங்கள் பிள்ளைகளின் மனதிற்குள் இதைத் தொடர்ந்து பதிய வையுங்கள். உண்மையை விடக் குறைவானது எதுவாக இருந்தாலும் அது பொய்தான் என்பதை எப்போதும் அழுத்திச் சொல்லுங்கள்; தவிர்ப்பது, சாக்குப்போக்கு சொல்வது, மிகைப்படுத்துவது ஆகியவை பொய்க்கு இட்டுச்செல்லும் பாதி வழிகள், அவற்றைத் தவிர்க்க வேண்டும். எந்தச் சூழ்நிலையிலும் வெளிப்படையாக இருக்கவும், என்ன விலை கொடுத்தாவது எப்போதும் உண்மையைச் சொல்லவும் அவர்களை ஊக்குவியுங்கள்.

உங்கள் பிள்ளைகளின் குணத்திற்காக மட்டுமல்ல, உங்கள் சொந்த வசதிக்காகவும், அவர்களுடன் நீங்கள் நடத்தும் அனைத்து நடவடிக்கைகளுக்காகவும் இந்த விஷயத்தை உங்கள் கவனத்திற்குக் கொண்டு வருகிறேன். அவர்களின் வார்த்தைகளை எப்போதும் நம்ப முடிகிறது என்பது உங்களுக்குப் பெரும் உதவியாக இருக்கும். குழந்தைகளிடையே அடிக்கடி காணப்படும் அந்த ஒளிந்து கொள்ளும் பழக்கத்தைத் தடுக்க இது வெகுவாக உதவும். வெளிப்படைத்தன்மையும் நேர்மையையும் அந்த ஆரம்பகாலப் பருவத்திலேயே நீங்கள் கையாளும் விதத்தைப் பொறுத்தே அமைகிறது.

ஆலோசனை #11. நேரத்தை எப்போதும் பயன்படுத்துகிற பழக்கத்தைக் கற்றுக்கொடுங்கள்.

சோம்பேறித்தனம் சாத்தானின் சிறந்த நண்பன். அவன் நமக்குத் தீங்கு விளைவிக்க இதுவே சிறந்த வழியாகும். சோம்பேறித்தனமான மனம் திறந்த கதவு போன்றது, சாத்தான் அதில் நுழையவில்லை என்றாலும், அவன் நம்முள் தீய எண்ணங்களைத் தூண்ட ஏதோ ஒன்றைப் போடுவான்.

எந்தவொரு படைப்பும் சோம்பேறியாக இருக்கப் படைக்கப்படவில்லை. சேவை மற்றும் உழைப்பு என்பது தேவனுடைய ஒவ்வொரு படைப்பின் பங்காகும். பரலோகத்தில் உள்ள தூதர்கள் வேலை செய்கிறார்கள்—அவர்கள் கர்த்தருடைய ஊழியக்காரர்கள், எப்போதும் அவருடைய சித்தத்தைச் செய்கிறார்கள். ஏதேனில் இருந்த ஆதாமுக்கும் வேலை இருந்தது—ஏதேன் தோட்டத்தைப் பராமரிக்க அவன் நியமிக்கப்பட்டிருந்தான். மனிதன், பலவீனமான, பாவியான மனிதன், ஏதோ ஒரு வேலையைச் செய்ய வேண்டும், இல்லையெனில் அவனது ஆத்துமா விரைவில் ஆரோக்கியமற்ற நிலைக்குச் சென்றுவிடும். நாம் நமது கைகளை பிஸியாகவும், மனதை ஏதோ ஒன்றில் ஈடுபடுத்தியும் வைத்திருக்க வேண்டும், இல்லையெனில் நமது கற்பனைகள் விரைவில் தீமைகளைப் பெருக்கும்.

நமக்கு எது உண்மையானதோ, அதுவே நம் பிள்ளைகளுக்கும் உண்மை. சோம்பேறித்தனம் ஒரு பாவம் என்று யூதர்கள் கருதினார்கள்: ஒவ்வொரு மனிதனும் தன் மகனுக்கு ஏதோ ஒரு பயனுள்ள தொழிலைக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும் என்பது அவர்களின் சட்டமாக இருந்தது—அவர்கள் சொல்வது சரிதான். மனித இதயம் எப்படிப்பட்டது என்பதை நம்மில் சிலரை விட அவர்கள் நன்றாக அறிந்திருந்தார்கள்.

சோம்பேறித்தனம் தான் சோதோம் நகரை அதன் நிலைக்குக் கொண்டு சென்றது [எசேக்கியேல் 16:49]. தாவீது ராஜா உரியாவின் மனைவியுடன் செய்த அந்த பயங்கரமான பாவம் சோம்பேறித்தனத்தால்தான் நடந்தது. 2 சாமுவேல் 11-ம் அதிகாரத்தில், யோவாப் அம்மோனியர்களுக்கு எதிராகப் போர் செய்யச் சென்றான், ஆனால் “தாவீது எருசலேமிலே இருந்தான்.” அது சோம்பேறித்தனம் இல்லையா? அந்த சோம்பேறித்தனமான நேரத்தில்தான் அவன் பத்சேபாளைப் பார்த்தான்—அடுத்ததாக நாம் படிப்பது விபச்சாரப் பாவத்தில் அவன் விழுந்த அந்த வீழ்ச்சி.

உண்மையில், மற்ற எந்தப் பழக்கத்தை விடவும் சோம்பேறித்தனம் தான் அதிக பாவங்களுக்கு வழிவகுத்தது என்று நான் நம்புகிறேன். இது மாம்சத்தின் பல பாவங்களுக்குத் தாய் என்று நான் சந்தேகிக்கிறேன்—விபச்சாரம், பாலியல் ஒழுக்கமின்மை, குடிபோதை மற்றும் நான் பெயரிட நேரமில்லாத பல இருண்ட செயல்களுக்கு இதுதான் தாய். நான் பேசுவது உண்மைதானா இல்லையா என்பதை உங்கள் மனசாட்சியைக் கேட்கச் சொல்லுங்கள். நீங்கள் ஒருமுறை சோம்பேறியாக இருந்தீர்கள், உடனடியாகச் சாத்தான் கதவைத் தட்டி உள்ளே வந்துவிட்டான்.

இதை நினைத்து நாம் ஏன் ஆச்சரியப்பட வேண்டும்—நம்மைச் சுற்றியுள்ள உலகம் அதே பாடத்தையே கற்பிக்கிறது. ஓடாத தண்ணீர் தான் தேங்கி அசுத்தமடைகிறது: ஓடும் தண்ணீர் எப்போதும் தெளிவாக இருக்கிறது. உங்களிடம் இயந்திரம் இருந்தால், அதை அப்பப்போ ஓட்ட வேண்டும், இல்லையெனில் அது துருப்பிடிக்கத் தொடங்கும். உங்களிடம் குதிரை இருந்தால், அதற்குப் பயிற்சி அளிக்க வேண்டும்; இல்லையெனில் அது உழைப்புக்கு வலிமையாக இருக்காது. உங்கள் உடல் ஆரோக்கியம் நன்றாக இருக்க வேண்டுமென்றால், உடற்பயிற்சி செய்ய வேண்டும். எப்போதும் உட்கார்ந்தே இருந்தால், காலம் செல்லச் செல்ல உடல் புகார் செய்யும். ஆத்துமாவும் அப்படித்தான். சுறுசுறுப்பான, இயங்கும் மனம் சாத்தான் குறி வைக்க கடினமான இலக்கு. எப்போதும் பயனுள்ள வேலைகளில் பிஸியாக இருக்க முயற்சி செய்யுங்கள், அப்போது உங்கள் எதிரி தீய எண்ணங்களை விதைக்க இடம் கிடைக்காமல் கஷ்டப்படுவான்.

என் நண்பரே, உங்கள் பிள்ளைகளின் மனதில் இதைப் பதிய வைக்க உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். காலத்தின் மதிப்பைக் கற்பியுங்கள், அதை நன்றாகப் பயன்படுத்தும் பழக்கத்தைக் கற்றுக்கொள்ள அவர்களுக்கு உதவுங்கள். குழந்தைகள் நேரத்தை வீணடிப்பதைப் பார்ப்பது எனக்கு வேதனையளிக்கிறது. அவர்கள் சுறுசுறுப்பாகவும் உழைப்பாளிகளாகவும் இருப்பதைப் பார்க்க நான் விரும்புகிறேன்; அவர்கள் பாடங்களைக் கற்கும்போது முழு மனதுடன் கற்க வேண்டும்—விளையாடும்போது கூட முழு மனதுடன் விளையாட வேண்டும்.

ஆனால் உங்கள் பிள்ளைகளை நீங்கள் உண்மையாக நேசிப்பீர்கள் என்றால், சோம்பேறித்தனத்தைப் உங்கள் குடும்பத்தில் ஒரு பாவமாகக் கருதுங்கள்.

ஆலோசனை #12. உங்கள் பிள்ளைகளுக்குப் பயிற்சி அளிக்கும்போது, அளவுக்கு அதிகமாகச் செல்லம் கொடுக்கும் பெற்றோராக இருக்காமல் இருக்க எப்போதும் கவனமாக இருங்கள்.

மற்ற அனைத்தையும் விட இந்த விஷயத்தில் நீங்கள் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். உங்கள் ரத்தத்திற்கு நெருக்கமானவர்களிடம் மென்மையாகவும் அன்பாகவும் இருப்பது இயல்பானதுதான், ஆனால் அந்த மென்மையும் பாசமும் அளவுக்கு மிஞ்சாமல் இருக்கப் பயப்பட வேண்டும். உங்கள் குழந்தைகளின் குறைகளை உங்கள் கண்களுக்கு மறைக்காதபடி கவனமாக இருங்கள், நான் கொடுக்கும் அனைத்து ஆலோசனைகளுக்கும் செவிசாய்க்காமல் இருக்காதீர்கள். தண்டனையும் திருத்தமும் கொடுப்பதன் வலியை அனுபவிப்பதை விட, அவர்களின் தவறான நடத்தையைக் கண்டும் காணாமல் இருக்க உங்கள் அன்பு காரணமாகிவிடக்கூடாது.

தண்டனையும் திருத்தமும் விரும்பத்தகாதவை என்பதை நான் அறிவேன். நாம் நேசிப்பவர்களுக்கு வலியைத் தருவதை விடவும், அவர்களை அழ வைப்பதை விடவும் விரும்பத்தகாத விஷயம் எதுவுமில்லை. ஆனால் இதயம் எப்படிப்பட்டது என்பது நமக்குத் தெரியும்தானே, திருத்தம் இல்லாமல் குழந்தைகளை வளர்க்க முடியும் என்று நினைப்பது வீண்.

செல்லம் கொடுப்பது (Spoiling) என்பது மிகவும் அர்த்தமுள்ள சொல். குழந்தைகளை கெடுப்பதற்கான விரைவான வழி எதுவென்றால், அவர்கள் விருப்பப்படி நடக்க விடுவது—அவர்கள் தவறு செய்யும்போது தண்டிக்காமல் இருப்பது. என்னை நம்புங்கள், உங்கள் பிள்ளைகளின் ஆத்துமாவை நீங்கள் அழிக்க விரும்பவில்லை என்றால், எவ்வளவு வலி ஏற்பட்டாலும் இதை நீங்கள் செய்யக்கூடாது.

இந்த விஷயத்தில் வேதாகமம் குறிப்பாகப் பேசவில்லை என்று சொல்ல முடியாது, தேவனுடைய பரிசுத்த வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள்:

“தண்டனையைத் தற்காலிகமாய் நிறுத்திக்கொள்பவன் தன் மகனை வெறுக்கிறான், அவனை நேசிப்பவனோ சீக்கிரம் அவனைத் திருத்துகிறான்.” [நீதிமொழிகள் 13:24]

“உன் மகனைத் திருத்து, அதில் நம்பிக்கை இருக்கிறது; அவன் அழிவுக்குக் காரணமாக இருக்காதே.” [நீதிமொழிகள் 19:18]

“பிள்ளையின் இதயத்தில் மதிகேடு ஒட்டியிருக்கிறது, கண்டிப்புள்ள பிரம்பு அதை அவனிடமிருந்து தூர விரட்டும்.” [நீதிமொழிகள் 22:15]

“குழந்தையைத் திருத்துவதைத் தள்ளி வைக்காதே; பிரம்பால் அடித்தால் அவன் சாகமாட்டான். பிரம்பால் அடித்து அவன் ஆத்துமாவை மரணத்தினின்று காப்பாற்று.” [நீதிமொழிகள் 23:13, 14]

“கண்டிப்பு ஞானத்தைத் தரும், ஆனால் தனித்து விடப்பட்ட பிள்ளை தன் தாய்க்கு வெட்கத்தை உண்டாக்குவான்.” [நீதிமொழிகள் 29:15]

“உன் மகனைத் திருத்து, அவன் உனக்கு அமைதியைத் தருவான்; அவன் உன் ஆத்துமாவிற்கு மகிழ்ச்சியைக் கொண்டு வருவான்.” [நீதிமொழிகள் 29:17]

ஓ, இந்த வசனங்கள் எவ்வளவு வலிமையானவை! பல கிறிஸ்தவ குடும்பங்களில் இவை தெரியாதது எவ்வளவு சோகமானது! அவர்களின் பிள்ளைகளுக்கு அறிவுரை தேவை, ஆனால் அது அரிதாகவே வழங்கப்படுகிறது; திருத்தம் தேவை, ஆனால் அது அரிதாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது. இருப்பினும், நீதிமொழிகளின் இந்தப் புத்தகம் காலாவதியானதல்ல, கிறிஸ்தவர்களுக்குப் பொருந்தாததுமல்ல. இது தேவனுடைய ஏவுதலால் அருளப்பட்டது, இது பயனுள்ளது. ரோமர் மற்றும் எபேசியர் நிருபங்களைப் போலவே இதுவும் நம்முடைய கற்பனைக்காக வழங்கப்பட்டது. இந்த வசனங்களின் ஞானத்தைக் கவனிக்காமல் தன் பிள்ளைகளை வளர்க்கும் விசுவாசி, எழுதப்பட்டதிற்கு மேலாகத் தன்னை ஞானியாகக் காட்டிக் கொள்கிறான், அவன் பெரும் தவறு செய்கிறான்.

பெற்றோர்களே, உங்கள் பிள்ளைகள் தவறு செய்யும்போது நீங்கள் ஒருபோதும் தண்டிக்கவில்லை என்றால், நீங்கள் அவர்களுக்குப் பெரும் தீங்கு செய்கிறீர்கள் என்று வெளிப்படையாகச் சொல்கிறேன். எச்சரிக்கிறேன், இது எல்லா காலங்களிலும் தேவனுடைய பரிசுத்தவான்களால் செய்யப்பட்ட மிகப்பெரிய தவறு, இதற்காக அவர்கள் பெரும் துன்பத்தை அனுபவித்திருக்கிறார்கள். புத்திசாலியாக இருங்கள், அத்தகைய முட்டாள்தனமான தவறுகளைத் தவிர்க்கும்படி உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். ஏலியின் விஷயத்தில் நாம் இதைக் காணலாம். அவனுடைய குமாரர்களாகிய ஓப்னி மற்றும் பினெகாஸ் “தங்களை இழிவானவர்களாக்கினார்கள், அவன் அவர்களைத் தடுக்கத் தவறினான்.” [1 சாமுவேல் 3:13] அவன் அவர்களைக் கடுமையாகக் கண்டித்திருக்க வேண்டிய இடத்தில், அமைதியான மற்றும் மந்தமான அறிவுரையையே வழங்கினான். ஒரே வார்த்தையில், அவன் தேவனை விடத் தன் குமாரர்களை மதித்தான். இறுதி முடிவு என்ன? ஏலி தன் குமாரர்கள் இருவரும் போரில் இறந்த செய்தியைக் கேட்க உயிர் வாழ்ந்தான், செய்தியைக் கேட்டதும் அவன் விழுந்து இறந்தான், அந்தச் சோகத்தை கல்லறையோடு எடுத்துச் சென்றான் [1 சாமுவேல் 2:22-29].

தாவீதின் வழக்கையும் பாருங்கள். அவனுடைய பிள்ளைகளின் வரலாற்றையும், அவர்களின் பாவங்களையும் வேதனையில்லாமல் யாரால் படிக்க முடியும்? அம்னோனின் அக்கிரமம்—அப்சலோமின் கொலை மற்றும் பெருமைமிக்க கலகம்—அதோனியாளின் சூழ்ச்சியான லட்சியம்: உண்மையிலேயே இவை தேவனுடைய இருதயத்திற்கு ஏற்ற மனிதன் தன் சொந்த வீட்டிலிருந்து பெற வேண்டிய வேதனையான காயங்கள். ஆனால் அவன் தவறு செய்யவில்லையா? அவன் தவறு செய்தான் என்பதில் சந்தேகமில்லை. 1 ராஜாக்கள் 1:6-ல் அதோனியாளைப் பற்றிய குறிப்பில் இதற்கான விடையைக் காண்கிறேன், வேதாகமத்தைக் கேளுங்கள், “அவனுடைய தகப்பன் அவனை ஒருபோதும் கோபித்து, ‘ஏன் இப்படிச் செய்கிறாய்?’ என்று கேட்டதில்லை.” அதுதான் அனைத்து தீமைகளுக்கும் அடித்தளம். தாவீது அளவுக்கு அதிகமாகச் செல்லம் கொடுத்த தந்தை—பிள்ளைகளை அவர்கள் இஷ்டப்படி இருக்க விட்ட தந்தை—அவன் விதைத்ததை அவன் அறுவடை செய்தான்.

பெற்றோர்களே, உங்கள் பிள்ளைகளுக்காக, அளவுக்கு அதிகமாகச் செல்லம் கொடுப்பதைத் தவிர்க்கும்படி உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். உங்கள் பிள்ளைகளின் உண்மையான நலனை ஆலோசிப்பதே உங்கள் கடமை என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள், அவர்களின் விருப்பங்களையும் கனவுகளையும் அல்ல—அவர்களுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதே ஒழிய, அவர்களை மகிழ்விப்பது அல்ல—அவர்களின் நன்மைக்காகப் பயிற்றுவியுங்கள், அவர்களைப் பிரியப்படுத்த மட்டுமல்ல.

உங்கள் பிள்ளை எவ்வளவு அன்புக்குரியவனாக இருந்தாலும், அவனது மனதின் ஒவ்வொரு விருப்பத்திற்கும் இடம் கொடுக்காதீர்கள். அவனது விருப்பமே முக்கியமானது என்றும், அவன் எதை விரும்பினாலும் அது உடனே நிறைவேற்றப்பட வேண்டும் என்றும் அவன் நினைக்க விடாதீர்கள். தயவுசெய்து, உங்கள் பிள்ளைகளை சிலைகளாக மாற்றாதீர்கள், இல்லையெனில் தேவன் அவர்களை எடுத்துக்கொண்டு, உங்கள் முட்டாள்தனத்தை உங்களுக்கு உணர்த்த உங்கள் சிலைகளை உடைத்துவிடக்கூடும்.

உங்கள் பிள்ளைகளிடம் “இல்லை” என்று சொல்லக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். அவர்களுக்கு எது சரி என்று நினைக்கவில்லையோ, அதை மறுக்க நீங்கள் தகுதியுள்ளவர் என்பதை அவர்களுக்குக் காட்டுங்கள். கீழ்ப்படியாமைக்குத் தண்டனை கொடுக்க நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்கள் என்பதையும், நீங்கள் தண்டனையைப் பற்றிக் கூறும்போது, வெறும் மிரட்டல் மட்டுமல்லாமல், அதைச் செய்யவும் தயாராக இருக்கிறீர்கள் என்பதையும் காட்டுங்கள். அதிகம் மிரட்டாதீர்கள். அரிதாகத் தண்டியுங்கள், ஆனால் தண்டனை கொடுக்கும்போது, அது உண்மையானதாகவும் உறுதியானதாகவும் இருக்கட்டும்—அடிக்கடி லேசான தண்டனை கொடுப்பது மிகவும் மோசமான ஒழுக்க முறையே.

சில பெற்றோர்கள் சிறு தவறுக்கும், பெரும்பாலும் காரணமே இல்லாமலும் பையனையோ பெண்ணையோ “குறும்புக்கார குழந்தை” என்று அழைக்கும் வழக்கம் வைத்திருப்பார்கள். இது மிகவும் முட்டாள்தனமான பழக்கம். உண்மையான காரணம் இல்லாமல் கண்டன வார்த்தைகள் ஒருபோதும் பயன்படுத்தப்படக்கூடாது.

ஒரு குழந்தையைத் தண்டிப்பதற்கான சிறந்த வழி எது என்பதற்குப் பொதுவான விதி எதுவுமில்லை. குழந்தைகளின் குணாதிசயங்கள் முற்றிலும் வேறுபட்டவை, எனவே ஒரு குழந்தைக்குக் கடுமையான தண்டனையாக இருப்பது மற்றொரு குழந்தைக்குத் தண்டனையாகவே இருக்காது. குழந்தையை ஒருபோதும் அடிக்கக்கூடாது என்ற நவீன கருத்துக்கு நான் முற்றிலும் எதிரானவன். சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி, சில பெற்றோர்கள் உடல் ரீதியான திருத்தத்தை மிக அதிகமாகவும், வன்முறையாகவும் பயன்படுத்துகிறார்கள்; ஆனால் மற்ற பலர், மிகக் குறைவாகவே பயன்படுத்துகிறார்கள் என்று நான் அஞ்சுகிறேன்.

“இது ஒரு சிறிய குழந்தைதானே” என்ற எண்ணத்தில் சிறிய தவறுகளைக் கவனிக்காமல் விட்டுவிடாதீர்கள். பிள்ளைகளுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதில் சிறிய விஷயங்கள் என்று எதுவும் இல்லை; அனைத்தும் முக்கியமானவை. சிறிய களைகளையும் பிடுங்கி எறிய வேண்டும். அவற்றைப் பாட்டுக்கு விட்டுவிட்டால், அவை விரைவில் வளர்ந்து ஆக்கிரமித்துக்கொள்ளும்.

நண்பரே, உங்கள் கவனத்திற்குரிய விஷயம் ஏதேனும் இருந்தால், என்னை நம்புங்கள், அது இதுதான். இது உங்களுக்குச் சிரமத்தைத் தரும் என்பது எனக்குத் தெரியும். ஆனால், உங்கள் பிள்ளைகள் சிறியவர்களாக இருக்கும்போது அவர்களைத் திருத்த நீங்கள் முயற்சி எடுக்கவில்லை என்றால், அவர்கள் பெரியவர்களாகும்போது அவர்கள் உங்களுக்குப் பல துன்பங்களைத் தருவார்கள் என்பதை உறுதியாக நம்புங்கள். எதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள் என்பதை நீங்களே தீர்மானியுங்கள்.

ஆலோசனை #13. உங்கள் பிள்ளைகளுக்குப் பயிற்சி அளிக்கும்போது, தேவன் தம்முடைய பிள்ளைகளுக்கு எப்படிப் பயிற்சி அளிக்கிறார் என்பதைத் தொடர்ந்து நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

தேவன் இந்த உலகில் தம்முடையதென்று தெரிந்துகொண்ட ஜனங்களைக் கொண்டிருக்கிறார் என்று வேதாகமம் கூறுகிறது. பாவம் உணர்த்தப்பட்டு, சமாதானத்திற்காக இயேசுவிடம் ஓடி வந்த எல்லாப் பாவிகளும் அந்த குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களே. இரட்சிப்பிற்காக கிறிஸ்துவை உண்மையாக விசுவாசிக்கும் நாம் அனைவரும் அதன் உறுப்பினர்களே.

பிதாவாகிய தேவன், இந்த குடும்பத்தின் உறுப்பினர்களைப் பரலோகத்தில் அவருடன் இருக்கும் நித்திய வீட்டிற்காக எப்போதும் பயிற்றுவிக்கிறார். அவர் தனது திராட்சைக் கொடிகளைக் கத்தரிக்கும் ஒரு விவசாயியைப் போலச் செயல்படுகிறார், அப்போதுதான் அவை அதிக கனிகளைக் கொடுக்கும். நம் ஒவ்வொருவரின் குணாதிசயத்தையும்—நமக்கு நெருக்கமான பாவங்கள், பலவீனங்கள், தனிப்பட்ட தேவைகள்—அவர் அறிவார். நம்முடைய செயல்கள், நாம் எங்கே வசிக்கிறோம், வாழ்க்கையில் நம் துணைகள் யார், நம்முடைய சோதனைகள், சோதனைகள் மற்றும் உரிமைகள் என்ன என்பதை அவர் அறிவார். அவர் அனைத்தையும் அறிந்து, நம்முடைய நன்மைக்காகவே அனைத்தையும் செய்து வருகிறார். ஒவ்வொருவருக்கும், அதிக கனிகளைத் தருவதற்குத் தேவையானவற்றையே அவர் தமது பராமரிப்பில் வழங்குகிறார்—நாம் தாங்கக்கூடிய அளவுக்குச் சூரிய வெளிச்சத்தையும் மழையையும், நாம் தாங்கக்கூடிய அளவுக்குக் கசப்பானவற்றையும், நமக்கு நல்லது என்று கருதக்கூடிய அளவுக்கு இனியவற்றையும் அவர் தருகிறார். அன்பான நண்பரே, உங்கள் பிள்ளைகளை ஞானமாக வளர்க்க விரும்பினால், பிதாவாகிய தேவன் தம் பிள்ளைகளுக்கு எப்படிப் பயிற்சி அளிக்கிறார் என்பதை நன்கு கவனியுங்கள். அவர் எல்லாவற்றையும் செம்மையாகச் செய்கிறார்; அவர் பின்பற்றும் திட்டம் சரியானதாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

தேவன் தம் பிள்ளைகளிடமிருந்து எதையெல்லாம் தடுத்து வைத்திருக்கிறார் என்பதைக் கவனியுங்கள். அவருடைய பிள்ளைகளில் பெரும்பாலோர் தேவன் நிறைவேற்றக்கூடாது என்று தீர்மானித்த ஆசைகளைக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் அடைய விரும்பிய ஏதோ ஒன்று இருந்திருக்கும், ஆனால் அதை நிறைவேற்ற ஒரு தடையாவது இருந்திருக்கும். தேவன் அதை நம் கைக்கு எட்டாத தூரத்தில் வைத்து, “இது உனக்கு நல்லதல்ல; இது நடக்கக்கூடாது” என்று சொல்வது போலவே அது இருந்திருக்கும். மோசே யோர்தானைக் கடந்து வாக்குத்தத்தம் பண்ணப்பட்ட தேசத்தைக் காண பெரிதும் விரும்பினார்; ஆனால் அவருடைய அந்த ஆசை நிறைவேற்றப்படவில்லை என்பதை நீங்கள் நினைவில் கொள்வீர்கள்.

தேவன் தம் மக்களை நம் கண்களுக்கு இருளாகவும் மர்மமாகவும் தோன்றும் வழிகளில் அடிக்கடி வழிநடத்துவதை கவனியுங்கள். அவர் நம்மோடு கையாளும் எல்லா காரியங்களின் அர்த்தத்தையும் நம்மால் பார்க்க முடியாது; நம் பாதங்கள் நடக்கும் பாதையின் நியாயத்தை நம்மால் காண முடியாது. சில சமயங்களில் சோதனைகள் நம்மைத் தாக்கியிருக்கின்றன, பல சிரமங்கள் நம்மைச் சூழ்ந்திருக்கின்றன, அவற்றின் நோக்கத்தை நம்மால் கண்டறிய முடியவில்லை. நம் பிதா நம் கையைப் பிடித்து இருண்ட இடத்திற்கு அழைத்துச் சென்று, “எந்தக் கேள்வியும் கேட்காதே, என்னைப் பின்பற்றி வா” என்று சொல்வது போலவே அது இருந்தது. எகிப்திலிருந்து கானானுக்கு நேரடிப் பாதை இருந்தது, ஆனாலும் இஸ்ரவேலர் அதில் வழிநடத்தப்படவில்லை; வனாந்தரத்தின் வழியாகச் சுற்றிக் கொண்டு செல்லப்பட்டனர். அது அந்த நேரத்தில் மிகவும் கடினமாகத் தோன்றியது. “வழியினால் ஜனங்கள் மனமடிந்தார்கள்” [யாத்திராகமம் 13:17; எண்ணாகமம் 21:4] என்று சொல்லப்பட்டுள்ளது.

மேலும், தேவன் தம் மக்களைச் சோதனைகளாலும் உபத்திரவங்களாலும் எவ்வளவு அடிக்கடி சிட்சிக்கிறார் என்று பாருங்கள். அவர் அவர்களுக்குச் சிலுவைகளையும் ஏமாற்றங்களையும் அனுப்புகிறார்; நோயினால் அவர்களைக் கீழே தள்ளுகிறார்; சொத்துக்களையும் நண்பர்களையும் விட்டுப் பிரிக்கிறார்; வாழ்க்கையின் ஒரு நிலையிலிருந்து இன்னொரு நிலைக்கு அவர்களை மாற்றுகிறார்; மாம்சத்திற்கு மிகவும் கடினமான காரியங்களை அவர்களிடம் அனுமதிக்கிறார்; நம்மிடையே சிலர் சுமத்தப்பட்ட சுமைகளின் கீழ் சோர்ந்து போயிருக்கிறோம். நாம் பலவீனத்திற்கு மேலாக அழுத்தப்பட்டதை உணர்ந்து, நம்மைக் கண்டித்த அந்தத் தந்தைக்கே முறுமுறுக்கத் தயாரானோம். அப்போஸ்தலனாகிய பவுலுக்கு மாம்சத்தில் ஒரு முள் கொடுக்கப்பட்டது, அது ஏதோ ஒரு கசப்பான உடல் உபாதை, அது என்னவென்று நமக்குத் சரியாகத் தெரியாது. ஆனால் ஒன்று மட்டும் தெரியும்—அது நீக்கப்பட வேண்டும் என்று அவர் மூன்று முறை வேண்டிக்கொண்டார்; ஆனாலும் அது எடுத்துக்கொள்ளப்படவில்லை [2 கொரிந்தியர் 12:8, 9].

இப்போது, அன்பான நண்பர்களே, இவை அனைத்தையும் மீறி, தன் தந்தை தன்னை ஞானமாக நடத்தவில்லை என்று நினைத்த தேவனுடைய பிள்ளையை யாராவது கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? இல்லை, நீங்கள் கேட்டிருக்க முடியாது என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். இறுதியில், தங்களுக்குப் பிடித்த வழியில் நடக்காமல் போனது ஒரு ஆசீர்வாதம் என்றும், தாங்கள் தங்களுக்குச் செய்துகொண்டதை விட தேவன் தங்களுக்குப் பெரிய நன்மையைச் செய்தார் என்றும் தேவனுடைய பிள்ளைகள் எப்போதும் சொல்வார்கள். ஆம்! தேவனுடைய செயல்பாடுகள் தாங்களாகவே பெற்றதை விட அதிக மகிழ்ச்சியைத் தங்களுக்குத் தந்தன என்றும், அவருடைய வழி எவ்வளவு இருண்டதாக இருந்தாலும் அதுவே மகிழ்ச்சியின் வழி மற்றும் சமாதானத்தின் பாதை என்றும் அவர்கள் உங்களிடம் சொல்வார்கள்.

தேவன் தம் மக்களுடன் கையாளும் முறைகள் உங்களுக்குக் கற்பிக்க விரும்பும் பாடத்தை உங்கள் இதயத்தில் கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். உங்கள் பிள்ளையின் சொந்த விருப்பங்கள் எதுவாக இருந்தாலும், அவருக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் என்று நீங்கள் கருதும் எதையும் அவரிடமிருந்து மறைக்கப் பயப்படாதீர்கள். இதுவே தேவனுடைய திட்டம்.

அவன் தற்காலத்தில் ஞானத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத கட்டளைகளைக் கொடுக்கவும், அவன் மனதிற்கு நியாயமாகத் தோன்றாத வழிகளில் அவனை வழிநடத்தவும் தயங்காதீர்கள். இதுவே தேவனுடைய திட்டம்.

அவனுடைய ஆத்தும ஆரோக்கியத்திற்குத் தேவை என்று நீங்கள் காணும்போது, அது உங்கள் உணர்வுகளுக்கு எவ்வளவு வேதனையானதாக இருந்தாலும், அவனைச் சிட்சிப்பதற்கும் திருத்துவதற்கும் தயங்காதீர்கள்; மனதிற்கான மருந்துகள் கசப்பாக இருப்பதாலேயே அவற்றைத் தவிர்க்கக் கூடாது என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். இதுவே தேவனுடைய திட்டம்.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அத்தகைய பயிற்சி முறை உங்கள் பிள்ளையை மகிழ்ச்சியற்றவனாக்குமோ என்று பயப்படாதீர்கள். இந்த மாயைக்கு எதிராக நான் உங்களை எச்சரிக்கிறேன். நம் இஷ்டப்படி வாழ்வதே மகிழ்ச்சியற்ற நிலைக்குச் செல்லும் வழி என்பதை நம்புங்கள். நம் விருப்பங்கள் தடுக்கப்படுவதும் மறுக்கப்படுவதும் நமக்கு ஒரு ஆசீர்வாதமே; அது வரும்போதுதான் இன்பங்களை நாம் மதிக்கிறோம். எப்போதும் செல்லம் கொடுக்கப்படுவது சுயநலவாதியாவதற்கான வழி; சுயநலவாதிகளும், செல்லம் கொடுத்துக் கெடுத்த குழந்தைகளும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது அரிது.

சகோதரர்களே, தேவனை விட ஞானி என்று காட்டிக்கொள்ளாதீர்கள்—தேவன் எப்படித் தம் பிள்ளைகளைப் பயிற்றுவிக்கிறாரோ, அப்படியே உங்கள் பிள்ளைகளையும் பயிற்றுவியுங்கள்.

ஆலோசனை #14. உங்கள் சொந்த முன்மாதிரியின் செல்வாக்கை எப்போதும் நினைவில் கொண்டு பயிற்சி அளிங்கள்.

உங்கள் சொந்த வாழ்க்கையின் முன்மாதிரி அதற்கு ஆதரவாக இல்லாவிட்டால், அறிவுரைகளும் கட்டளைகளும் பெரிய பலனைத் தராது. உங்கள் செயல்கள் உங்கள் அறிவுரைக்கு முரணாக இருக்கும்வரை, நீங்கள் தீவிரமாக இருக்கிறீர்கள் என்பதையோ, நீங்கள் சொல்வதைக் கேட்க வேண்டும் என்று உண்மையாகவே விரும்புகிறீர்கள் என்பதையோ உங்கள் பிள்ளைகள் ஒருபோதும் நம்ப மாட்டார்கள். “பிள்ளைகளுக்கு நல்ல அறிவுரைகளை வழங்கிவிட்டு, கெட்ட முன்மாதிரியை வைப்பது என்பது, அவர்களுக்குப் பரலோகத்திற்குச் செல்லும் வழியைக் காட்டிவிட்டு, அவர்களைக் கையைப் பிடித்து நரகத்திற்கு அழைத்துச் செல்வதற்குச் சமம்” என்று ஒரு போதகர் கூறியது மிகவும் ஞானமான வார்த்தை.

முன்மாதிரியின் வலிமை மற்றும் அதிகாரத்தைப் பற்றி நமக்குத் தெரியவில்லை. இந்த உலகில் நாம் யாருக்காகவும் வாழ முடியாது; நாம் எப்போதும் நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களை நன்மையாகவோ தீமையாகவோ, தேவனுக்காகவோ பாவங்களுக்காகவோ பாதிக்கிறோம். அவர்கள் நம் வழிகளைப் பார்க்கிறார்கள், நம் நடத்தையைக் கவனிக்கிறார்கள், நாம் செய்வதைப் பார்த்து இதுதான் சரி என்று கருதுகிறார்கள். பெற்றோர்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் விஷயத்தில் முன்மாதிரி இந்த அளவுக்கு வலிமையாகச் செயல்படுவது வேறெங்கும் இல்லை என்று நான் நம்புகிறேன்.

தகப்பன்களே, தாய்களே, குழந்தைகள் காதை விடக் கண்களால் அதிகம் கற்றுக்கொள்கிறார்கள் என்பதை மறக்காதீர்கள். எந்தப் பள்ளியும் வீட்டில் காணும் முன்மாதிரிகளைப் போலக் குணாதிசயத்தில் ஆழமான முத்திரைகளை பதிக்காது. சிறந்த பள்ளி ஆசிரியர்கள் கூட உங்கள் பிள்ளைகளின் மனதில் பதிக்க முடியாததை, அவர்கள் உங்கள் வரவேற்பறையில் கற்றுக்கொள்வார்கள். நினைவாற்றலை விடப் பிள்ளைகளிடம் முன்மாதிரி பின்பற்றுவது வலுவான கொள்கையாகும். அவர்கள் பார்ப்பது அவர்கள் கேட்கப்படுவதை விட அவர்களின் மனதில் அதிகத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.

எனவே, ஒரு குழந்தையின் முன்னால் நீங்கள் எப்படிச் செயல்படுகிறீர்கள் என்பதில் கவனமாக இருங்கள். “குழந்தையின் முன்னால் பாவம் செய்பவன், இரண்டு முறை பாவம் செய்கிறான்” என்பது ஒரு உண்மையான பழமொழி. உங்கள் குடும்பத்தினர் தெளிவாகப் படிக்கும் வகையில் கிறிஸ்துவின் உயிருள்ள நிருபமாக இருக்க முயற்சி செய்யுங்கள். தேவனுடைய வார்த்தைக்குப் பயபக்தி, ஜெபத்தில் பயபக்தி, கர்த்தருடைய விருந்தில் பயபக்தி, கர்த்தருடைய நாளில் பயபக்தி ஆகியவற்றிற்கு முன்மாதிரியாக இருங்கள். வார்த்தையில், கோபத்தில், விடாமுயற்சியில், மிதமான போக்கில், விசுவாசத்தில், அன்பில், தயவில் மற்றும் தாழ்மையில் முன்மாதிரியாக இருங்கள். நீங்கள் செய்யாததை உங்கள் பிள்ளைகள் செய்வார்கள் என்று ஒருபோதும் நினைக்காதீர்கள். நீங்கள் அவர்களின் முன்மாதிரி, நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்களோ அப்படியே அவர்கள் பிரதிபலிப்பார்கள். உங்கள் தர்க்கம், உங்கள் பிரசங்கம், உங்கள் ஞானமான கட்டளைகள் மற்றும் உங்கள் நல்ல ஆலோசனைகளை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்கலாம், ஆனால் உங்கள் வாழ்க்கையை அவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

குழந்தைகள் மிக விரைவாகக் கவனிப்பவர்கள்; சில வகையான பாசாங்குத்தனங்களை விரைவாகப் புரிந்துகொள்பவர்கள், நீங்கள் உண்மையில் என்ன நினைக்கிறீர்கள் மற்றும் உணர்கிறீர்கள் என்பதைக் கண்டறிபவர்கள், உங்கள் அனைத்து வழிகளையும் கருத்துக்களையும் அப்படியே பின்பற்றுபவர்கள். தந்தை எப்படி இருக்கிறாரோ, அப்படியே மகனும் இருப்பான் என்பதை நீங்கள் அடிக்கடி காண்பீர்கள்.

போர்க்களத்தில் சீசர் தனது வீரர்களுக்குப் பயன்படுத்திய வார்த்தையை நினைவில் கொள்ளுங்கள். அவர் “முன்னால் போ” என்று சொல்லவில்லை, “வா” என்றுதான் சொன்னார். உங்கள் பிள்ளைகளுக்குப் பயிற்சி அளிக்கும்போதும் அப்படியே இருக்க வேண்டும். நீங்கள் வெறுக்கும் பழக்கங்களை அவர்கள் ஒருபோதும் கற்க மாட்டார்கள், நீங்கள் நடக்காத பாதையில் அவர்கள் நடக்க மாட்டார்கள். தான் கடைபிடிக்காததை தன் பிள்ளைகளுக்குப் பிரசங்கிப்பவன் தன் நேரத்தை வீணடிக்கிறான். இது பெனலோப்பின் கதையைப் போன்றது, அவள் பகல் முழுவதும் நெய்துவிட்டு, இரவு முழுவதும் பிரித்துவிடுவாள். அதே போல, நல்ல முன்மாதிரி வைக்காமல் பயிற்சி அளிக்க முயற்சிக்கும் பெற்றோர் ஒரு கையால் கட்டி, மறு கையால் இடிக்கிறார்கள்.

ஆலோசனை #15. பாவத்தின் வல்லமையை எப்போதும் நினைவில் கொண்டு பயிற்சி அளிங்கள்.

உங்கள் பிள்ளைகளின் மனம் தூய வெள்ளை காகிதம் என்று எதிர்பார்க்காதீர்கள், சரியான வழிகளைப் பின்பற்றினால் எந்தத் தொந்தரவும் இருக்காது என்றும் நினைக்காதீர்கள். உங்களுக்கு அத்தகைய ஒன்றும் கிடைக்காது என்று நான் தெளிவாக எச்சரிக்கிறேன். ஒரு சிறிய குழந்தையின் இதயத்தில் எவ்வளவு ஊழலும் தீமையும் இருக்கிறது என்பதும், அது எவ்வளவு விரைவில் கனிகளைக் கொடுக்கத் தொடங்குகிறது என்பதும் வேதனையானது. வன்முறை மனநிலை, சுய விருப்பம், பெருமை, பொறாமை, எரிச்சல், உணர்ச்சிவசப்படுதல், சோம்பேறித்தனம், சுயநலம், வஞ்சகம், தந்திரம், பொய், பாசாங்குத்தனம், தீயவற்றைக் கற்றுக்கொள்வதில் பயங்கரமான ஆர்வம், நல்லவற்றைக் கற்றுக்கொள்வதில் வேதனை தரும் மந்தநிலை—இவை அனைத்தையும் உங்கள் சொந்த பிள்ளைகளிடமும் நீங்கள் காணத் தயாராக இருக்க வேண்டும். மிகச் சிறிய வயதிலேயே இவை வெளிப்படும்; அவை எவ்வளவு இயல்பாக வளர்கின்றன என்பது வியப்பாக இருக்கும். குழந்தைகள் பாவம் செய்யக் கற்றுக்கொள்ளப் பள்ளி தேவையில்லை.

ஆனால் நீங்கள் காண்பதைக் கண்டு சோர்ந்து போகாதீர்கள். சிறிய இதயங்கள் பாவம் நிறைந்ததாக இருப்பது விசித்திரமான விஷயம் என்று நினைக்காதீர்கள். நம் தந்தை ஆதாம் நமக்கு விட்டுச் சென்ற ஒரே சொத்து அதுதான்; நாம் உலகிற்கு வரும்போது கொண்டு வரும் விழுந்துபோன சுபாவம் அது; அது நம் அனைவருக்கும் உரிய சொத்து. அதைப் பற்றிய விழிப்புணர்வு, தேவனுடைய ஆசீர்வாதத்துடன் தீமையை எதிர்க்கும் எல்லா வழிகளையும் பயன்படுத்த உங்களை அதிகத் தூண்டட்டும். சோதனையிலிருந்து உங்கள் பிள்ளைகளை விலக்கி வைக்க, உங்களால் முடிந்தவரை அதிக கவனமாக இருக்க இது உங்களைத் தூண்டட்டும்.

உங்கள் பிள்ளைகள் நல்லவர்கள், நன்றாக வளர்க்கப்பட்டவர்கள், அவர்களை நம்பலாம் என்று சொல்பவர்களிடம் ஒருபோதும் செவிசாய்க்காதீர்கள். அதற்குப் பதிலாக, அவர்களின் இதயங்கள் காய்ந்த விறகுகளைப் போல எப்போது வேண்டுமானாலும் தீப்பிடிக்கத் தயாராக இருக்கின்றன என்பதை நினைவில் கொள்ளுங்கள். சிறந்த நிலையிலும், அவர்களின் தீமையைத் தூண்ட ஒரு தீப்பொறி மட்டுமே தேவை. பெற்றோர்கள் கவனமாக இருப்பது அரிது. உங்கள் பிள்ளைகளின் இயல்பான சிதைவை நினைவில் கொள்ளுங்கள், கவனமாக இருங்கள்.

ஆலோசனை #16. வேதாகமத்தின் வாக்குத்தத்தங்களை எப்போதும் நினைவில் கொண்டு பயிற்சி அளிங்கள்.

இந்த அம்சம் உங்களை மனச்சோர்விலிருந்து காக்க உதவும்.

உங்களுக்குச் சாதகமாக ஒரு முழுமையான வாக்குத்தத்தம் உள்ளது, “பிள்ளையானவன் நடக்கவேண்டிய வழியிலே அவனை நடத்து; அவன் முதிர்வயதுமட்டும் அதினின்று விலகாதிருப்பான்” [நீதிமொழிகள் 22:6]. இது போன்ற வாக்குத்தத்தம் இருப்பது என்னவென்று சிந்தியுங்கள். வேதாகமம் எழுதப்படுவதற்கு முன்பே பிதாக்களின் இதயங்களை ஊக்குவித்த நம்பிக்கையின் ஒரே விளக்கு வாக்குத்தத்தங்கள் தான். ஏனோக்கு, நோவா, ஆபிரகாம், ஈசாக்கு, யாக்கோபு மற்றும் யோசேப்பு ஆகிய அனைவரும் சில வாக்குத்தத்தங்களின்படி வாழ்ந்து தங்கள் ஆத்துமாக்களில் செழித்தனர். வாக்குத்தத்தங்களே ஒவ்வொரு காலத்திலும் விசுவாசியைப் பலப்படுத்தியவை. வேதாகமத்தில் உறுதியான வசனம் இருப்பவர் ஒருபோதும் சோர்ந்து போக வேண்டியதில்லை. தகப்பன்களே, தாய்களே, உங்கள் இதயம் தோல்வியடையும் போது, சோர்ந்து போகத் தயாராக இருக்கும்போது, இந்த வசனத்தைப் பார்த்து ஆறுதல் அடையுங்கள்.

வாக்குத்தத்தம் செய்பவர் யார் என்று சிந்தியுங்கள். அவர் பொய் சொல்லவோ மனம் மாறவோ கூடிய மனிதர் அல்ல; அவர் ஒருபோதும் மாறாத ராஜாதி ராஜாவின் வார்த்தை. அவர் எதையாவது சொல்லி அதைச் செய்யாமல் இருந்திருக்கிறாரா? அல்லது நிறைவேற்ற முடியாத வாக்குத்தத்தத்தை வழங்கியிருக்கிறாரா? எதையும் செய்ய அவருக்கு எதுவும் கடினமானதல்ல. மனிதர்களுக்கு இயலாதவை தேவனால் இயலும். என் நண்பரே, நாம் நம்பிக்கை வைக்கும் வாக்குத்தத்தத்தின் பலனை நாம் பெறவில்லை என்றால், குற்றம் அவரிடம் இல்லை, நம்மிடம்தான் இருக்கிறது.

மேலும், வாக்குத்தத்தத்திலிருந்து ஆறுதல் பெற மறுப்பதற்கு முன், அதில் என்ன இருக்கிறது என்று சிந்தியுங்கள். நல்ல பயிற்சி எப்போது கனிகளைத் தரும் என்பதை அது கூறுகிறது—”அவன் முதிர்வயதுமட்டும்”. இதில் நிச்சயமாக ஆறுதல் உண்டு. கவனமான பயிற்சியின் முடிவை உங்கள் கண்களால் நீங்கள் காணாமல் போகலாம், நீங்கள் இறந்து பல காலம் கழிந்த பிறகும் அதிலிருந்து என்ன ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட கனிகள் வரும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது. எல்லாவற்றையும் ஒரே நேரத்தில் கொடுப்பது தேவனுடைய வழியல்ல. இயற்கையின் காரியங்களிலும் கிருபையின் காரியங்களிலும் அவர் செயல்படத் தேர்ந்தெடுக்கும் நேரம் “பின்னர்” என்பதுதான். துன்பம் நீதியின் சமாதானமான கனியைத் தரும் பருவம் “பின்னர்” ஆகும் [எபிரெயர் 12:11]. தன் தகப்பனுடைய திராட்சத்தோட்டத்தில் வேலை செய்ய மறுத்த மகன் மனந்திரும்பிச் சென்ற காலம் “பின்னர்” ஆகும் [மத்தேயு 21:29]. நீங்கள் வெற்றியை விரைவாகக் காணவில்லை என்றால், பெற்றோர்கள் பார்க்க வேண்டிய நேரம் இதுதான்—நீங்கள் நம்பிக்கையோடு விதைத்து, நம்பிக்கையோடு நட வேண்டும்.

“உன் அப்பத்தை ஜலத்தின்மேல் போடு; பலநாளைக்குப்பின்பு அதைக் கண்டடைவாய்” [பிரசங்கி 11:1] என்று ஆவியானவர் கூறுகிறார். பெற்றோர்கள் உயிருடன் இருந்தபோது அதிலிருந்து பலன் பெற்றதாக எந்த அறிகுறியையும் காட்டாத பல குழந்தைகள், நியாயத்தீர்ப்பு நாளில் தங்கள் பெற்றோருக்கு நல்ல பயிற்சி அளித்ததற்காக ஆசீர்வதிப்பார்கள் என்பதில் எனக்கு ஐயமில்லை. எனவே விசுவாசத்தோடு முன்னேறுங்கள், உங்கள் உழைப்பு வீணாகாது என்பதை நம்புங்கள். எலியா விதவையின் பிள்ளையை உயிர்ப்பிக்கும் முன்பு மூன்று முறை அவன்மேல் தன்னை நீட்டிக்கொண்டான். அவனை முன்மாதிரியாகக் கொண்டு விடாமுயற்சியுடன் செயல்படுங்கள்.

ஆலோசனை #17. இறுதியாக, நீங்கள் செய்யும் அனைத்திலும் ஒரு ஆசீர்வாதத்திற்காகத் தொடர்ந்து ஜெபித்து அவர்களுக்குப் பயிற்சி அளியுங்கள்.

கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதம் இல்லாமல், உங்கள் சிறந்த முயற்சிகள் எந்தப் பயனும் தராது. அவர் அனைத்து மனிதர்களின் இதயங்களையும் கையில் வைத்திருக்கிறார், அவருடைய ஆவியானவரால் உங்கள் பிள்ளைகளின் இதயங்களை அவர் தொடவில்லை என்றால், நீங்கள் வீணாக உங்களை வருத்திக்கொள்வீர்கள். எனவே, அவர்களின் மனதில் நீங்கள் விதைக்கும் விதையை இடைவிடாத ஜெபத்தினால் நனையுங்கள். நாம் ஜெபிப்பதை விட ஜெபத்தைக் கேட்க தேவன் அதிக விருப்பமுள்ளவர்; நாம் கேட்பதை விட ஆசீர்வாதங்களை வழங்க அவர் அதிகத் தயாராக இருக்கிறார்—நம் பிள்ளைகளுக்காக நாம் விண்ணப்பிப்பதை அவர் எவ்வளவு நேசிக்கிறார். நீங்கள் செய்யும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஜெபத்தை ஒரு முத்திரையாக நான் முன்வைக்கிறேன். பல ஜெபங்களால் வளர்க்கப்பட்ட குழந்தை அரிதாகவே கைவிடப்படுகிறது என்று நான் நம்புகிறேன்.

யாக்கோபு தன் பிள்ளைகளைப் பார்த்தது போல உங்கள் பிள்ளைகளைப் பாருங்கள்; அவர்கள் “தேவன் உமது அடியானுக்குக் கிருபையாய் அருளின பிள்ளைகள்” [ஆதியாகமம் 33:5] என்று ஏசாவிடம் கூறினார். யோசேப்பு தன் பிள்ளைகளைப் பார்த்தது போலப் பாருங்கள்; அவர் தன் தந்தையிடம், “தேவன் இங்கே எனக்கு அருளின என் குமாரர்” [ஆதியாகமம் 48:9] என்றார். சங்கீதக்காரனுடன் அவர்களை “கர்த்தருடைய சுதந்திரம்… அவருடைய பலன்” [சங்கீதம் 127:3] என்று கருதுங்கள். பின்னர், அவருடைய பரிசுகளுக்குக் கிருபையாகவும் இரக்கமாகவும் இருக்க அவரைத் தூய்மையான தைரியத்துடன் கேளுங்கள். ஆபிரகாம் இஸ்மவேலை நேசித்ததால் அவனுக்காக எப்படி மன்றாடுகிறார் என்று பாருங்கள், “தேவன் ஆபிரகாமை நோக்கி: … இஸ்மவேல் உமக்கு முன்பாகப் பிழைப்பானாக” [ஆதியாகமம் 17:18]. மனோவா சமசோனைப் பற்றி தூதனிடம் பேசுவதைக் கவனியுங்கள், “பிள்ளைக்குச் செய்யவேண்டிய முறைமையென்ன?” [நியாயாதிபதிகள் 13:12]. யோபு தன் குழந்தைகளின் ஆத்துமாக்களுக்காக எவ்வளவு மென்மையாக அக்கறை காட்டினார் என்று பாருங்கள், “யோபு: என் பிள்ளைகள் பாவம் செய்து, தங்கள் இருதயத்திலே தேவனைத் தூஷித்திருப்பார்கள் என்று சொல்லி, அவர்கள் ஒவ்வொருவர் நிமித்தமும் தகனபலி செலுத்துவான்; இவ்விதமாய் யோபு எப்போதும் செய்துவந்தான்” [யோபு 1:5]. பெற்றோர்களே, உங்கள் பிள்ளைகளை நீங்கள் நேசிப்பீர்கள் என்றால், அவ்வாறே செய்யுங்கள். இரக்க ஆசனத்திற்கு முன்னால் அவர்களின் பெயர்களை நீங்கள் அடிக்கடி கூறலாம்.

இப்போது, நண்பர்களே, முடிவாக, நீங்கள் பிள்ளைகளைப் பரலோகத்திற்காக வளர்க்க விரும்பினால், உங்கள் அதிகாரத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு வழியையும் பயன்படுத்த வேண்டியதன் அவசியத்தை மீண்டும் ஒருமுறை வலியுறுத்துகிறேன்.

தேவன் இறையாண்மை கொண்ட தேவன் என்றும், அவர் சித்தத்தின்படியே அனைத்தையும் செய்கிறார் என்றும் நான் அறிவேன். ரெகொபெயாம் சாலொமோனின் மகன், மனாசே எசேக்கியாவின் மகன் என்பதையும், பக்தியுள்ள பெற்றோருக்கு எப்போதும் பக்தியுள்ள சந்ததி கிடைப்பதில்லை என்பதையும் நான் அறிவேன். ஆனால், தேவன் வழிகளைப் பயன்படுத்திச் செயல்படுபவர் என்பதையும் நான் அறிவேன், நான் குறிப்பிட்ட ஆலோசனைகளைப் புறக்கணித்தால் உங்கள் பிள்ளைகள் சரியாக வளர வாய்ப்பில்லை என்பதையும் நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்.

தகப்பன்களே, தாய்களே, உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு ஞானஸ்நானம் கொடுத்து, சபையின் உறுப்பினர்களாகப் பதிவு செய்யலாம்—அவர்களைச் சிறந்த பள்ளிகளுக்கு அனுப்பி, பைபிள்களைக் கொடுத்து, தலை அறிவால் நிரப்பலாம், ஆனால் இதற்கிடையில் வீட்டில் முறையான பயிற்சி இல்லை என்றால், உங்கள் பிள்ளைகளின் ஆத்துமாக்களின் நிலை இறுதியில் மோசமாகிவிடும் என்று நான் வெளிப்படையாகச் சொல்கிறேன். பழக்கவழக்கங்கள் உருவாக்கப்படும் இடம் வீடு—குணாதிசயத்தின் அடித்தளம் இடப்படும் இடம் வீடு—நம் சுவைகளுக்கும் கருத்துகளுக்கும் வழிகாட்டுவது வீடு. வீட்டில் கவனமான பயிற்சி இருப்பதை உறுதி செய்யுங்கள்.

தகப்பன்களே, தாய்களே, தேவன் மற்றும் கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவுக்கு முன்னால் நான் உங்களை எச்சரிக்கிறேன், உங்கள் பிள்ளைகளை அவர்கள் செல்ல வேண்டிய வழியில் வளர்க்க எல்லா முயற்சிகளையும் செய்யுங்கள். உங்கள் பிள்ளைகளின் ஆத்துமாக்களுக்காக மட்டும் நான் இதைக் கூறவில்லை; உங்கள் எதிர்கால ஆறுதலுக்காகவும் சமாதானத்திற்காகவும் இதைக் கூறுகிறேன். உண்மையில் இதைச் செய்வது உங்கள் சிறந்த நலனாகும். உங்கள் சொந்த மகிழ்ச்சி பெரும்பாலும் இதைத்தான் சார்ந்துள்ளது. மனித இதயத்தைக் குத்தும் கூர்மையான அம்புகளாகப் பிள்ளைகள் எப்போதும் இருந்திருக்கிறார்கள். மனிதன் குடிக்க வேண்டிய கசப்பான கோப்பைகளை பிள்ளைகள் கலந்திருக்கிறார்கள். மனிதன் சிந்த வேண்டிய சோகமான கண்ணீரை பிள்ளைகள் ஏற்படுத்தியிருக்கிறார்கள். ஆதாமுக்கு இது தெரியும்; யாக்கோபுக்கு இது தெரியும்; தாவீதுக்கு இது தெரியும். பூமியில் பிள்ளைகள் தங்கள் பெற்றோருக்குக் கொடுக்கும் துன்பங்களைப் போன்ற வேதனைகள் வேறில்லை. ஓ! உங்கள் சொந்த அலட்சியத்தால் உங்கள் முதிர்வயதில் துன்பத்தைச் சேமிக்காதீர்கள். உங்கள் கண்கள் பலவீனமாகவும், உடல் இறக்கும் தருவாயிலும் இருக்கும் நாட்களில், நன்றி கெட்ட குழந்தையின் மோசமான நடத்தையினால் நீங்கள் அழாமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்.

உங்கள் பிள்ளைகள் உங்கள் வாழ்வின் மீட்பர்களாகவும், உங்கள் முதிர்வயதின் ஊக்கிகளாகவும் இருக்க வேண்டுமென்று நீங்கள் விரும்பினால்—அவர்கள் சாபமல்ல, ஆசீர்வாதங்களைப் பெற வேண்டும் என்று நினைத்தால்—துயரங்கள் அல்ல, மகிழ்ச்சிகளைப் பெற வேண்டும் என்று விரும்பினால்: இது உங்கள் விருப்பமென்றால், என் ஆலோசனையை நினைவில் கொள்ளுங்கள், அவர்கள் இளமையாக இருக்கும்போதே, சரியான வழியில் பயிற்சி அளியுங்கள்.

என்னைப்பொறுத்தவரை, இந்த பிரசங்கத்தைக் கேட்கும் அனைவருக்கும் நான் ஒரு ஜெபத்துடன் முடிக்கிறேன், உங்கள் சொந்த ஆத்துமாக்களின் மதிப்பை உணர தேவன் உங்களுக்குக் கற்பிக்கட்டும். இதனால்தான் ஞானஸ்நானம் பெரும்பாலும் ஒரு வெறும் சடங்காக இருக்கிறது, கிறிஸ்தவப் பயிற்சி அலட்சியப்படுத்தப்படுகிறது. பெற்றோர்கள் தங்களைப் பற்றி அக்கறை கொள்ளாததால், அவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளைப் பற்றி அக்கறை கொள்வதில்லை. மனிதனின் இயற்கையான நிலைக்கும் கிருபையின் நிலைக்கும் உள்ள பிரம்மாண்டமான வித்தியாசத்தை அவர்கள் உணரவில்லை, எனவே அவர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை அப்படியே விட்டுவிடுகிறார்கள்.

பாவம் என்பது தேவன் வெறுக்கும் அருவருப்பான விஷயம் என்பதை கர்த்தர் உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் கற்பிக்கட்டும். அப்போது, உங்கள் பிள்ளைகளின் பாவங்களைக் கண்டு நீங்கள் துயரப்படுவீர்கள், அவர்களை நரகத்தின் பாதையிலிருந்து மீட்க முயற்சிப்பீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன்.

கிறிஸ்து எவ்வளவு விலைமதிப்பற்றவர் என்பதையும், அவர் நம் இரட்சிப்பிற்காக எவ்வளவு வலிமையான மற்றும் முழுமையான வேலையைச் செய்துள்ளார் என்பதையும் கர்த்தர் உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் கற்பிக்கட்டும். அப்போது, உங்கள் பிள்ளைகளை இயேசுவிடம் அழைத்து வர எல்லா வழிகளையும் பயன்படுத்துவீர்கள், அவர்கள் அவர் மூலம் வாழ முடியும் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்.

உங்கள் ஆத்துமாக்களைப் புதுப்பிக்கவும், பரிசுத்தப்படுத்தவும், உயிர்ப்பிக்கவும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் தேவை உங்களுக்கு இருப்பதை கர்த்தர் உங்களுக்குக் கற்பிக்கட்டும். அப்போது, உங்கள் பிள்ளைகளை இடைவிடாமல் ஜெபிக்கத் தூண்டுவீர்கள், பரிசுத்த ஆவியானவர் அவர்களின் இதயங்களில் வல்லமையுடன் இறங்கி அவர்களைப் புதிய சிருஷ்டிகளாக மாற்றும் வரை நீங்கள் ஓயமாட்டீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன்.

கர்த்தர் இதை அருள்வாராக, அப்போது நீங்கள் உண்மையிலேயே உங்கள் பிள்ளைகளை நன்றாகப் பயிற்றுவிப்பீர்கள் என்ற நல்ல நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கும்—இந்த வாழ்க்கைக்காக நன்றாகப் பயிற்றுவியுங்கள், வரும் வாழ்க்கைக்காகவும் நன்றாகப் பயிற்றுவியுங்கள்; பூமிக்காக நன்றாகப் பயிற்றுவியுங்கள், பரலோகத்திற்காக நன்றாகப் பயிற்றுவியுங்கள்; அவர்களை தேவனுக்காகப் பயிற்றுவியுங்கள், கிறிஸ்துவுக்காகப் பயிற்றுவியுங்கள், நித்தியத்திற்காகப் பயிற்றுவியுங்கள். ஆமென்.